KIZ KARDEŞLER ARASINDA - kitap yorumu
Kristin Hannah her zaman okumayı çok sevdiğim, huzur / hüzün /mutluluk hislerini en derinlerine kadar hissettiren, kendimi okurken evde gibi hissettiğim bir yazardır. Daha önce iki kitabını okudum ve gerçekten her iki eser de çok etkilendiğim , yazarla keşke daha önce tanışsaymışım dediğim kitaplar oldu. Bu kitaba da büyük bir beklentiyle başladım ve konusu hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Konusundan kısaca bahsedersem;
Clarie ve Meghan birbirinden tamamen zıt iki kız kardeşlerdir. Meg tamamen zekasıyla ve mantığıyla hareket ederek yaşayan, aşka inanmayan, yalnız, hayatının merkezine şehirdeki işini alan ciddi ve işinde iyi bir avukatken , Clarie ise tam tersi duyguları , hisleriyle hareket eden, arkadaş canlısı , daha rahat, küçük bir kasabada babası ve küçük kızıyla yaşayan bir kadındır. Bu iki kardeşin yolları küçükken oyuncu annelerinin ilgisizliğiyle baş ederken bir gün sosyal hizmetlerin onları yakalamasından ve birbirlerinden ayrılmalarına sebep olmasından korkan Meg'in , Clarie'nin babasını aramasıyla ayrılır. Meg şehre gider ve hukuk okurken Clarie yıllar sonra bulduğu babasıyla bir hayat kurar. Bir daha asla eski abla kardeş samimiyetlerini yakalayamazlar. Ta kii Meg'in yaşadığı bir olayla kafa tatiline çıkması ve bu tatilde kardeşinin birkaç haftadır tanıdığı bir adamla eleneceğini söylemesine kadar... Meg kardeşinin yanlış yaptığını düşünür ve aşka inanmadığı için kardeşini bundan vazgeçirmeye çalışır, tatilinde kasabaya kardeşinin yanına döner. Bu macerada Meg aslında kendi aşkını bulacağından , hayatın kötü sürprizlerini ve yaşamın ne kadar çabuk değişebileceğini, sağlığın, insan ilişkilerinin ne kadar önemli olduğunu öğreneceğinden habersizdir.
Öncelikle dili klasik Hannah kitapları gibi oldukça sıcaktı. Okurken içiniz ısınıyor ve gerçekten bu dünyaya gidiyorsunuz. Sanki karakterler yanınızda konuşuyor.. Çok samimi bir dili var yazarımızın. hiç yormuyor ve okurken sizi sıkmıyor. Yavan değil ama basit bir dil. Çerezlik bir eser.
Eleştireceğim kısma gelirsek ise, konusu bana biraz sıradan geldi ve neden bilmiyorum ama eserden çok etkilenemedim. Daha önce okuduğum eserlerinde ağlamaktan gözlerim çıkmışken bu eserde içimde hiçbir kıpırtı olmadı ve sanki yazarın ilk acemilik eseri gibi hissettim. Konunun basitliği ve sürekli aynı döngüde ilerlemesi beni biraz sıktı açıkçası. Kötü değildi ve kesinlikle sıkıcı da değildi ama muhtemelen benim beklentim çok yüksek olduğu için çok etkilenemedim ve konu beni çok için çekmedi, sıradan geldi. Abla kardeş ilişkisi çok daha güzel aktarılabilirdi. Hele ki böyle duyguları inanılmaz yansıtma gücüne sahip bir yazarın kaleminden çok daha iyisini beklerdim... Açıkçası biraz hayal kırıklığı yaşadım. Diğer okuduğum eserlere göre hem karakterler, hem olay örgüsü açısından çok geride kaldı.
Eserde en çok dikkat çekilmek istenen nokta Meg ve Clarie'nin kardeşlik ilişkisiydi evet ama o yazarın klasik vurucu duygusal sahnelerini beklesem de bir türlü gelmedi bu konuda. Üstelik aşk kısmı oldukça zayıftı. Meg ve Joe ikilisi var ama yoktu. Asla ikisinin arasındaki ilişki bana geçmedi. Sanki yazar onlardan çok bahsetmek istemeyip ana konuya (kız kardeşlik) odaklanalım diye üstünden geçip kestirip atmıştı. Aynı şekilde Claie ve kocası da... Hep daha derinlemesine ilişkilerini görmek istedim ama Meg ve Clarie ne kadar detaylı anlatıldıysa erkekler o kadar yüzeysel aktarılmıştı. Bence bu çok büyük bir eksikti çünkü kitaptan uzaklaştım ve karakterlere ısınamadım.
Sanırım kitaptaki tek favorim Meg oldu. Hem kendime çok benzettiğim için hem de etkileyici bir karakter olduğu için onunla bağ kurdum. Çok güzel aktarılmıştı... Dik duruşunun ardındaki zayıflığı, aslında ne kadar duygusal olduğu, kardeşine olan sevgisi, yalnızlıkta boğuluşu ve kimsenin onu farketmeyişi... Çok sevdiğim bir karakter oldu. Çok gerçekçiydi. Clarie'yi tamamen gölgede bırakıyordu. Yazar bu karakterin aktarımında şov yapmış. Sadece daha tutkulu bir aşk öyküsü yazılsa bu karakter için mükemmel olurdu. Böyle sağlam ve ateşli bir karaktere bu kadar sönük, gölgede kalmış bir aşk öyküsü yakıştıramadım, sinir oldum yazara. Joe karakteri çok uyuz geldi. Çok klasik, klişe bir öyküsü vardı...
Ayrıca Clarie'nin kızı Alison'u da çok iyi yazmıştı yazarımız. Sanki küçük bir kız yanımda ve konuşuyor gibi hissettim okurken.
Genel anlamda çerezlik bir kitaptı ama yer yer beni sıktı ve konusu klişe geldi, çok etkilenmedim. Yazarın diğer kitaplarına göre çok sönük bir eser. Kesinlikle ilk önerim olmaz. Bence yazarın diğer kitaplarından çok daha sonra okunması gereken bir eser.İnceleme
Kristin Hannah her zaman okumayı çok sevdiğim, huzur / hüzün /mutluluk hislerini en derinlerine kadar hissettiren, kendimi okurken evde gibi hissettiğim bir yazardır. Daha önce iki kitabını okudum ve gerçekten her iki eser de çok etkilendiğim , yazarla keşke daha önce tanışsaymışım dediğim kitaplar oldu. Bu kitaba da büyük bir beklentiyle başladım ve konusu hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Konusundan kısaca bahsedersem;
Clarie ve Meghan birbirinden tamamen zıt iki kız kardeşlerdir. Meg tamamen zekasıyla ve mantığıyla hareket ederek yaşayan, aşka inanmayan, yalnız, hayatının merkezine şehirdeki işini alan ciddi ve işinde iyi bir avukatken , Clarie ise tam tersi duyguları , hisleriyle hareket eden, arkadaş canlısı , daha rahat, küçük bir kasabada babası ve küçük kızıyla yaşayan bir kadındır. Bu iki kardeşin yolları küçükken oyuncu annelerinin ilgisizliğiyle baş ederken bir gün sosyal hizmetlerin onları yakalamasından ve birbirlerinden ayrılmalarına sebep olmasından korkan Meg'in , Clarie'nin babasını aramasıyla ayrılır. Meg şehre gider ve hukuk okurken Clarie yıllar sonra bulduğu babasıyla bir hayat kurar. Bir daha asla eski abla kardeş samimiyetlerini yakalayamazlar. Ta kii Meg'in yaşadığı bir olayla kafa tatiline çıkması ve bu tatilde kardeşinin birkaç haftadır tanıdığı bir adamla eleneceğini söylemesine kadar... Meg kardeşinin yanlış yaptığını düşünür ve aşka inanmadığı için kardeşini bundan vazgeçirmeye çalışır, tatilinde kasabaya kardeşinin yanına döner. Bu macerada Meg aslında kendi aşkını bulacağından , hayatın kötü sürprizlerini ve yaşamın ne kadar çabuk değişebileceğini, sağlığın, insan ilişkilerinin ne kadar önemli olduğunu öğreneceğinden habersizdir.
Öncelikle dili klasik Hannah kitapları gibi oldukça sıcaktı. Okurken içiniz ısınıyor ve gerçekten bu dünyaya gidiyorsunuz. Sanki karakterler yanınızda konuşuyor.. Çok samimi bir dili var yazarımızın. hiç yormuyor ve okurken sizi sıkmıyor. Yavan değil ama basit bir dil. Çerezlik bir eser.
Eleştireceğim kısma gelirsek ise, konusu bana biraz sıradan geldi ve neden bilmiyorum ama eserden çok etkilenemedim. Daha önce okuduğum eserlerinde ağlamaktan gözlerim çıkmışken bu eserde içimde hiçbir kıpırtı olmadı ve sanki yazarın ilk acemilik eseri gibi hissettim. Konunun basitliği ve sürekli aynı döngüde ilerlemesi beni biraz sıktı açıkçası. Kötü değildi ve kesinlikle sıkıcı da değildi ama muhtemelen benim beklentim çok yüksek olduğu için çok etkilenemedim ve konu beni çok için çekmedi, sıradan geldi. Abla kardeş ilişkisi çok daha güzel aktarılabilirdi. Hele ki böyle duyguları inanılmaz yansıtma gücüne sahip bir yazarın kaleminden çok daha iyisini beklerdim... Açıkçası biraz hayal kırıklığı yaşadım. Diğer okuduğum eserlere göre hem karakterler, hem olay örgüsü açısından çok geride kaldı.
Eserde en çok dikkat çekilmek istenen nokta Meg ve Clarie'nin kardeşlik ilişkisiydi evet ama o yazarın klasik vurucu duygusal sahnelerini beklesem de bir türlü gelmedi bu konuda. Üstelik aşk kısmı oldukça zayıftı. Meg ve Joe ikilisi var ama yoktu. Asla ikisinin arasındaki ilişki bana geçmedi. Sanki yazar onlardan çok bahsetmek istemeyip ana konuya (kız kardeşlik) odaklanalım diye üstünden geçip kestirip atmıştı. Aynı şekilde Claie ve kocası da... Hep daha derinlemesine ilişkilerini görmek istedim ama Meg ve Clarie ne kadar detaylı anlatıldıysa erkekler o kadar yüzeysel aktarılmıştı. Bence bu çok büyük bir eksikti çünkü kitaptan uzaklaştım ve karakterlere ısınamadım.
Sanırım kitaptaki tek favorim Meg oldu. Hem kendime çok benzettiğim için hem de etkileyici bir karakter olduğu için onunla bağ kurdum. Çok güzel aktarılmıştı... Dik duruşunun ardındaki zayıflığı, aslında ne kadar duygusal olduğu, kardeşine olan sevgisi, yalnızlıkta boğuluşu ve kimsenin onu farketmeyişi... Çok sevdiğim bir karakter oldu. Çok gerçekçiydi. Clarie'yi tamamen gölgede bırakıyordu. Yazar bu karakterin aktarımında şov yapmış. Sadece daha tutkulu bir aşk öyküsü yazılsa bu karakter için mükemmel olurdu. Böyle sağlam ve ateşli bir karaktere bu kadar sönük, gölgede kalmış bir aşk öyküsü yakıştıramadım, sinir oldum yazara. Joe karakteri çok uyuz geldi. Çok klasik, klişe bir öyküsü vardı...
Ayrıca Clarie'nin kızı Alison'u da çok iyi yazmıştı yazarımız. Sanki küçük bir kız yanımda ve konuşuyor gibi hissettim okurken.
Genel anlamda çerezlik bir kitaptı ama yer yer beni sıktı ve konusu klişe geldi, çok etkilenmedim. Yazarın diğer kitaplarına göre çok sönük bir eser. Kesinlikle ilk önerim olmaz. Bence yazarın diğer kitaplarından çok daha sonra okunması gereken bir eser.·
78 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.