Türkler, bir millet olarak propaganda sanatından neredeyseTarih
Gülünç denebilecek ölçüde bihaberdirler.
Türkler, batılı zihinlerde kendilerine karşı varolan önyargının farkında olup, bunun üstesinden gelme ihtimalinden neredeyse ümitlerini kesmiş durumdadırlar.
Bu karamsarlık kısmen cesaret kırıcı tecrübelerden ve kısmense -Türklerin, sahip oldukları Orta doğu medeniyetini bariz bir şekilde muhafaza etmelerinden ötürü- gururdan kaynaklanmaktadır.
Bir batılı, bir Türk ile karşılaştığında, -bu Türk ister vasıfsız bir köylü, isterse batı tarzı eğitim görmüş bir doktor, bir memur ya da bir subay olsun- kendini, gelenekleri, standartları, adetleri ve kendisine ait ruhu olan bir bireyle temasa geçmiş durumda bulur.
Onunla olan sosyal ilişkileri dolambaçsız ve tümüyle ilgi doludur.
Yaşayan bir insan varlığı ile ilişki kurmanın bütün cazibe ve canlılığını taşısa da, sıklıkla ardından gelen, ahlaki taahhütlerin asgarisine sahip bulunmaktadır.
Batılı seyyah, canlı Türkünden, bir roman veya oyunun hayali şahıslarından veya ölmüş bir medeniyetin hayaletlerinden alınan aynı estetik zevki alır.
Türkler 'kendi kendine yardım' disiplininden çok daha fazlasına sahiptirler.
Hilafet müessesesinin emanetçileri ve hatta Ortadoğu dünyasında ayakta kalan yegâne yarı-bağımsız büyük güç olarak, Ortadoğu toplumunun diğer mensupları tarafından saygı ve hayranlıkla karşılanmış ve üzerindeki hiç de mütevazı sayılmayacak yüke ilâve olarak bir de onlara ait sıkıntıların bir kısmını üstlenmek zorunda kalmıştır.
·
732 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Batı, Türkiye ile ilişkilerinde esef verici bir şekilde sadece cömertlikten uzak bir tavır sergilemekle kalmamış bir de vicdansızca davranmıştır.
Bu durum, tıpkı Yunanlıların 1821'de yaptıkları gibi, Türk halkının 1908 yılı ve sonrasında zincirlerinden kurtulmaya kalkışması karşısında Batı'nın sergilediği yaklaşımda ikna edici bir şekilde kendini göstermektedir.
Bu durumdan hemen her batılı devlet bencilce bir avantaj sağlamaya çalışmıştır. Avusturya, Bosna-Hersek'in işgalini resmi ilhak ilânıyla tamamlamış ve eş-zamanlı olarak Bulgaristan'ı Osmanlı hükümranlığını terk etmeye teşvik etmiştir.
Her iki hareket de herhangi bir provokasyon olmaksızın ve Berlin antlaşması ihlâl edilerek gerçekleştirilmiştir.
İtalya, dikkatli bir şekilde hazır landıktan sonra, uzaklardaki Osmanlı vilâyetleri olan Trablus ve Bingazi'yi hayasızca işgal etmiş ve bu vesileyle Yakındoğulu komşularına Türkiye'nin üzerine çullanarak, Rumeli'de geriye kalan tüm topraklarını elinden almak için uzun zamandır ara makta oldukları fırsatı vermiştir.
Büyük Britanya, takdir edilecek bir şekilde o an için Mısır'daki status quo'yu değiştirmeye teşeb büs etmese de, -eğer tümüyle hasmane diyemeyeceksek- hakir gören bir tavır takınmış, en azından (Türklerin bakış açısından aynı görüntüyü verecek şekilde) İstanbul'daki temsilcilerinin böyle bir tutum içine girmesine müsaade etmiştir.
Almanya, binbir hile ve desise ile, Türkiye'yi kendi tasarılarına köle gibi itaat edecek bir hale getirmek ve -sonradan anlaşıldığı üzere- sonu felâket le bitecek başarısızlıklarının bir parçası kılmak için kara gün dostu rolüne soyunmuştur.
Sadece Fransa'nın, 1908 İhtilâli ile Avrupa Savaşı arasında geçen yıllar esnasında Türklerin gözünde kendini bir şekilde nefret edilir hale getirmediğine dair bir iddia da bulunabileceği göze çarpmaktadır.
Büyük Britanya'da genel likle göz ardı edilen bu husus son zamanlarda Türk-Fransız ilişki lerinde yaşanan karşılıklı dostluk havasını açıklamaya kadar uzanabilmektedir.
Biz, Türkleri umutsuz bırakıp, çılgına çevirmek suretiyle onlara en büyük zararı vermişizdir.
Şüpheciliğimiz son derece derin ve hor görmemiz alabildiğine hiddetlidir, bu yüzden onlar da sadece davranışları ile bunları değiştirmenin mümkün olabileceğini artık akıllarına getirmiyor gibi görünmektedirler. s.493