~Tehlikeli Oyunlar
Öncelikle şunu söylemeliyimki çok sevilen bir yazarı okumaya başlarken aklımın bir köşesinde hep “Acaba ben de sevecek miyim?” sorusu oluyor ve Oğuz Atay’ın Tehlikeli Oyunlar’ı da benim için tam olarak böyle başladı. Kitabı okurken kendimi tek bir olayın içinde değil, sanki bir insanın zihninin içinde dolaşıyormuş gibi hissettim. Ataycım öyle bir anlatım kurmuş ki, olayları takip etmekten çok Hikmet’in (ve çoookça da kendi iç sesinin) peşine takıldım diyebilirim.
Romanın merkezinde yukarıda da bahsettiğim Hikmet Benol var. Hayattan kopmuş, toplumla arasına mesafe koymuş bir adam diyebiliriz. Gecekonduya yerleşmesiyle birlikte kendi içinde oyunlar kurmaya başlıyor (okurken az beynimi yakmadı değil ama neyse). Ama bu “oyun” meselesi bildiğimiz anlamda eğlenceli bir şey değil; daha çok gerçeklikten kaçış, kendini sorgulama, hatta bazen kendini parçalama gibi. Hikmet’in sürekli kendiyle konuşması, bir yandan da Albay’la olan diyalogları (ki o Albay gerçekten var mı, yok mu, orası da ayrı bir mesele) kitabın en ilginç taraflarından biri bence.
Olay örgüsü aslında klasik romanlardaki gibi ilerlemiyor. Yani “şöyle oldu, sonra bu oldu” gibi bir akış bekliyorsanız biraz zorlayabilir sizi baştan söyleyeyim :). Daha çok Hikmet’in geçmişine, ilişkilerine (Bilge ve bacaklarına), özellikle de Sevgi’yle olan evliliğine gidip geliyoruz. Bu ilişkideki kopukluklar, anlaşılmama hissi ve içsel yalnızlık çok net hissettiriliyor.
Gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki kitap boyunca beni en çok etkileyen şey, Atay’ın dilinin samimiyeti oldu. Bazen o kadar içten ve dağınık ki, sanki bir arkadaşım bana dert anlatıyormuş gibi hissettim. Ama açık konuşayım, bazı yerlerde gerçekten zorlandım. Özellikle uzun iç monologlarda “ben şimdi ne okuyorum?” dediğim kısımlarda oldu.
Genel olarak Tehlikeli Oyunlar benim için bir “hikâye”den çok bir “ruh hali”ydi. Okuması kolay değil ama bitirdiğinde içinde bir şeyleri kurcalayan, hatta biraz da huzursuz eden bir kitap diyebilirim. Okumak isteyenlere ve Oğuz Atay severlerine fazlasıyla tavsiye ederim :)
Oğuz Atay
Oğuz Atay
·
521 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Rukiyecim biz buna Oğuz Atay farkı diyoruz. Melankoliyi bile sevdiren bir kalem.
Bazen öyle bir dağıtıyor ki satırları karakterler yavaş yavaş kayboluyor gibi oluyor. Geriye sadece okur ve Oğuz Atay kalıyor kitapta. Sonra ne oluyor okur toparlıyor Oğuz’u. Bu kez de devran değişiyor okur bu melankolik satırların içinde biraz bocalıyor. Tam ben neredeyim derken Oğuz Atay bir anda karakterlerin arkasına saklanmıyor direkt okuruna sesleniyor. Bendemisin ey okur? diyor.
İşte o an başlıyor asıl mesele. Çünkü Oğuz Atay sadece bir hikaye anlatmıyor okurun içine sızıyor. Okur da bir süre sonra sadece okuyan kişi olmaktan çıkıp hikayenin içinde gibi hissetmeye başlıyor. Belki de bu yüzden onun kitapları bitmiyor. Sayfalar kapanıyor ama etkisi kapanmıyor. Oğuz Atay okurun içinde yaşamaya devam ediyor.
Çok samimi içten bir inceleme olmuş. Kalemine sağlık. Ben de bu içtenliğe kendi düşüncelerimden birkaç şey bırakmak istedim. Gerçi benim incelemem hala bitmedi. Belki de hiç bitmeyecek. Çünkü Oğuz Atay’ı bitirmek değil onunla biraz daha uzun kalabilmek meselesi bu.
Nice güzel kitaplara 🌸🤗🤗
Ohhh ağzınıza sağlık ne güzel söylediniz öyle 👏🫠. Oğuz Atay çok farklı bir yazar gerçekten de. Hani dersiniz ya ne yapacağı belli olmaz her zaman bir şekilde şaşırtmayı başarır diye tam olarak öyle bir yazar 🤭. Severek okuduğum bir yazar oldu benim için 😍. Çok teşekkür ediyorum Esra hanımcımmm 🫶🏻❤️. Eminim sizinki de fevkalade çooook güzel bir inceleme olacak, şimdiden ellerinize emeğinize sağlık 🥰🤍
