Acıya rağmen YAŞAMAK!1000Kitap
'Yaşamak' İsmine bakınca “hayat dolu, umutlu bir hikâye” gibi duruyor ama aslında tam tersi:Yaşamak aslında şunu gösteriyor: insan her şeye alışıyor ama hiçbir şeye tam olarak dayanıklı olmuyor. Kaybettikçe alışıyor, alıştıkça daha çok eksiliyor
Çok sade anlatıyor ama tam da bu sadelik yüzünden etkisi ağır. Gösteriş yok, dramatize etme yok; sadece hayatın kendisi var. Fugui’nin yaşadıkları ilerledikçe insan şunu hissediyor: bazı acılar anlatılmıyor, yaşatılıyor, hayatı boyunca sürekli kayıplar var ve bu kayıplar “büyük dramatik sahneler” gibi değil, hayatın doğal akışı gibi geliyor. Defalarca nasıl bu kadar acıya dayanabilir diye ikileme düştüm Bu da insanı en çok etkileyen şey oluyor: acının sıradanlaşması.
En çok sarsan kısım ise çocukların ölümleri… özellikle kız ve kardeşinin gidişi. Orada takılı kaldım, boğazımda yumru gözlerimdeki yaşla Benim için etkileyici tarafı da buydu: sessiz bir şekilde anlatıp, sessiz bir şekilde içimde kalması.Fugui’nin karısı Jiazhen’in çilesi ise hikâyenin en sessiz ama en güçlü tarafı. Zenginlikten düşüşü kabul edip aileyi ayakta tutmaya çalışıyor. Çocuklarının ölümünü tek tek yaşıyor ama her seferinde yine de devam ediyor. Hastalık, yoksulluk ve kayıplar içinde bile evin yükünü taşıyan kişi oluyor. Onun acısı bağıran bir acı değil; sürekli taşınan, sessiz bir yorgunluk gibi. Çünkü olaylar bitmiş gibi değil, sanki hayat orada eksilerek devam ediyormuş gibi hissediliyor. Fugui de Jiazhen de bunu farklı şekillerde yaşıyor. Benim için en net duygu şu oldu: kitap bitmedi, ben bittim!
··
1 +1'leme
·573 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Alıntılarınızı severek beğeniyordum, sizden böylesine güzel bir inceleme bekliyordum açıkçası, gayet anlaşılır açık ve yerinde bir inceleme olmuş tebrik ederim. Sevgilerimle🫡💐