Bütün o bildiğim şeyleri bir anlığına bırakıp
sadece gül yetiştirmeyi denemek…Hep koşarken, daha fazla olmaya çalışırken,
daha görünür, daha “ben”, daha çok anlatırken… ve evet, sadece deneyip dururken… Tam o sırada biri çıkıyor
ve “geri çekil” diyor. Kaçmadan. Kirlenmeden. Kırmadan. Her şeyin ortasında durarak
ama hiçbir şeye bulaşmadan.Kendini dünyanın gürültüsünden sakla, diyor. Peki insan
dururken aynı anda nasıl koşabilir? Sadece gül yetiştirerek mi, yoksa içindeki gülü büyüterek mi? Bu kitap hangisini anlatıyor, emin değilim. Ama şunu biliyorum bazı şeyler ancak durunca anlaşılır.
Bu kitabın bana fısıldadıkları:
Halk içinde Hak ile olmak.
Sükût.
Mesafe.
Ve içimde büyüyen bir gül.
Rasim ÖzdenörenGül Yetiştiren Adam