Kitap edebi tarzıyla boğmuyor. Akıcı ve düz bir dili var. Sonlara doğru da biraz sarsıldım. Okurken şunu düşündüm, ebeveynlerimizle hayatımızın farklı aşamalarında birkaç kez tanışırız. Üç farklı dönem gibi düşündüm bunu. Onları taklit ettiğimiz yıllar,
yargıladığımız yıllar
ve anladığımız yıllar.
Son sayfalar bana, iki yıl önce gittiğim şerif erol’un baba oyunundaki müthiş performansıyla son sahnedeki
Burası benim evim değil mi?”, “Saatim kayıp!”, “Ben kimim?” /“Annemi istiyorum ben!” repliklerinin yaptığı soğuk duş etkisini yaptı.
annie ernaux , her şeyi yok olsa da sürekli makyaj çantasını yanında tutan annesini kitapta,
Anthony hopkins “I want my mommy” derken bir film setinde,
şerif erol veya haluk bilginer de sahnede anlatır hayatın bir hatıra olduğunu. Yüzler kalemler değişir ama dert aynı derttir.
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.