Özge
@plaksizpikap
29 Eylül
14 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
“ insan oğlunun bütün bahtsızlığı burada yatıyor. İnsan zamanı bir döngü izlemiyor, onun yerine dümdüz bir çizgide ileriye doğru gidiyor. İnsan bu yüzden mutlu olamıyor, mutluluk yinelenmeye duyulan özlemdir”
Kitap edebi tarzıyla boğmuyor. Akıcı ve düz bir dili var. Sonlara doğru da biraz sarsıldım. Okurken şunu düşündüm, ebeveynlerimizle hayatımızın farklı aşamalarında birkaç kez tanışırız. Üç farklı dönem gibi düşündüm bunu. Onları taklit ettiğimiz yıllar,
yargıladığımız yıllar
ve anladığımız yıllar.
Son sayfalar bana, iki yıl önce gittiğim şerif erol’un baba oyunundaki müthiş performansıyla son sahnedeki
Burası benim evim değil mi?”, “Saatim kayıp!”, “Ben kimim?” /“Annemi istiyorum ben!” repliklerinin yaptığı soğuk duş etkisini yaptı.
annie ernaux , her şeyi yok olsa da sürekli makyaj çantasını yanında tutan annesini kitapta,
Anthony hopkins “I want my mommy” derken bir film setinde,
şerif erol veya haluk bilginer de sahnede anlatır hayatın bir hatıra olduğunu. Yüzler kalemler değişir ama dert aynı derttir.
Nisanın 3.kitabı.
Bir insanın çocukluğunda varlığının yok sayılması, nefret söylemlerine maruz bırakılmasının nelere yol açtığını adım adım izletiyor. Öyle bir hal almış ki durum, yazar Fransanın içinden nice felsefeci, bilim insanı çıkaran en prestijli okullarından birine giriyor, en kalifiye çevrelerin parçası olup, en saygın masalara oturuyor ama ruhu bir türlü doyuma ulaşmıyor. Sürekli ve sürekli kendinden, geçmişinden kaçıyor, insan ve çevreyle sınırlı değil bu. Bu öyle bir nefret ki çocukluğundan, sesini,duruşunu,adını, konuşmasını, gülüşünü her şeyini değiştiriyor. Hepsi aslında o iğrenmek zorunda bırakıldığı çocukluğundan (kendinden) bir kaçış. İnsanın insana hala hali hazırda yapmaya devam ettiği bu zorbalık beni şok ediyor her maruz kaldığımda. Ayrıca dilindeki cesareti ve şeffaflığı da dikkat çekici. Bana o şeffaflık biraz “anlatayım, üzerimden eksilsin” hissiyatı verdi.
