Joseph Conrad 1890’da Kongo Nehri’ne doğru yola çıktığında cebinde sadece bir kaptanlık belgesi değil, çocukluk hayalleri de vardı. Ancak o nehirde ilerledikçe sadece coğrafyanın derinliklerine değil, insanlığın en karanlık dehlizlerine indi. Geri döndüğünde bedeni sıtmayla, ruhu ise gördüğü vahşetle kavrulmuştu. 'Karanlığın Yüreği', masabaşı bir kurgu değil; sıtmalı bir adamın, medeniyetin maskesinin düştüğü o ana dair tuttuğu kanlı bir günlük gibidir. Yıllar sonra Coppola’nın bu hikâyeyi Vietnam Savaşı’na taşıması tesadüf değildir; çünkü Conrad’ın nehirde bulduğu o 'dehşet', zamandan ve mekândan bağımsız, insanın içinde uyuyan o kadim karanlıktır.
Kitabın gizemli figürü Kurtz, aslında Conrad’ın Kongo’da karşılaştığı pek çok "yozlaşmış" beyaz adamın bir toplamıdır. Ancak en büyük ilham kaynağı, gemisinde kollarında ölen fildişi ajanı Georges Antoine Klein’dır. Klein’ın ölümü ve nehir boyunca karşılaştığı "boşluk", Conrad’da bir zihinsel kırılma yarattı. Yazar, bu kitabı yaşadıklarından yaklaşık 9 yıl sonra, ağır sıtma nöbetleri ve derin bir depresyonun gölgesinde yazdı. İlginç olan şudur ki; Conrad bu başyapıtı yazdığında İngilizce onun üçüncü diliydi (Lehçe ve Fransızca'dan sonra.)Belki de bu yüzden, kelimeleri bir yabancının tekinsizliğiyle ama bir ustanın hassasiyetiyle seçmiş; sömürgeciliği sadece politik bir eleştiri olarak değil, psikolojik bir çöküş olarak betimlemiştir.
"Dehşet! Dehşet!"
Kurtz’un ölmeden önceki son sözleri olan "Dehşet!" "Dehşet!", aslında bir itiraftır. İnsanın kendi aynasındaki aksine bakıp gördüğü o çıplak gerçekliğin çığlığıdır.
Joseph Conrad, bu kısacık romanda bize sömürgeciliğin sadece uzak topraklarda değil, kendi içimizde de devam ettiğini anlatır.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.