Bazı kitaplar vardır; bitirdiğinizde sessizleşirsiniz.
İşte Taş tam olarak böyle bir kitap…
Her öykü, adını aldığı gibi ağır, etkili ve insanın içine işleyen bir iz bırakıyor.
Yedi farklı hikâye, ama tek bir ortak duygu: insan olmak.
Pişmanlıklar, yarım kalmışlıklar, içimize attığımız o derin kırılmalar…
Kimi zaman bir çocuğun sessiz çığlığında, kimi zaman yıllar sonra aynı toprakta kavuşan iki kalpte buluyorsunuz kendinizi.
En çok da şu his kalıyor geriye:
Hayat, ne kadar değiştirmeye çalışsak da kendi yolunda ilerliyor.
Ve biz, o yolun içinde bazen kayboluyor, bazen kendimizi yeniden buluyoruz.
Altını çizmeden geçemediğim satırlar:
“Oysa insanlar oğluna güvensinler diye adını Güven koymuştu.”
“Aynı gökyüzü altında ayrı duramayıp, aynı toprak altında kavuşmuşlardı.”
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Her insanın içinde anlatılmamış bir öykü, dokunulmamış bir yara var.
Eğer kısa ama derinlikli hikâyeler seviyorsanız, Taş sizi fazlasıyla etkileyecek.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.