Yazar:
Sebahattin Kuralay
Tahmini Okuma Süresi:
2 sa. 13 dk.
Sayfa Sayısı:
78
Basım Tarihi:
6 Nisan 2026
Yayınevi:
Kitapyurdu Doğrudan Yayıncılık
ISBN:
9786253631413
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Yorumlar ve İncelemeler
“Öykü kitaplarının bende yeri hep farklı. Benden, sizden; hayatın gerçeklerini anlatmanın en yalın hâli değil midir?
Oysa insanlar, oğluna güvensinler diye adını Güven koymuştu. Ama o, oğluna güvenmeyi bilmeyen bir babaydı.
Köle olarak yaşarken intikamını alan Maite…
Ve dünyada kavuşamayan iki sevgili…
Yedi öyküden oluşan bu kitap, hayatın her alanından kesitler sunuyor. Ölüm ve yaşam, ayrılıklar, sözünü tutmayı unutanlar… Her bir öyküde kendinizden bir parça buluyor, eksik kalan duyguları kendi içinizde tamamlıyorsunuz.”
Oysa insanlar oğluna güvensinler diye adını Güven koymuştu. Sf: 13
Aynı gökyüzü altında ayrı duramayıp, aynı toprak altında kavuşmuşlardı. Sf: 37
Hayatın çizdiği bir yol vardı ve sen ne kadar değiştirmeye çalışsan da hata bu yol üzerinden ilerliyordu. Sf: 57
Sebahattin Kuralay
@meryemin_okumalari
#taşöykü
#kitapönerisi
#kitapalıntıları
Sebahattin Kuralay
@meryemin_okumalari
#taşöykü
#kitapönerisi
#kitapalıntıları
Puan vermedi
...
Sebahattin Kuralay & Taş
Öykü kitaplarını severim, yazarın yedi öyküyü derleyerek kaleme aldığı eseri #taş kalemiyle de tanışma kitabım oldu.
Öyküler;
Güven
Maite
Son otobüs yolculuğu
Taş
Dünya turu
Mezar kazıcıları -1
Mezar kazıcıları -2
Her öykü bir yaşanmışlığa kapı aralarken sizde düşüncelere dalıyorsunuz, aile içi iletişimsizlik, güven sorunu, ayrılık, yarım kalmış sevdalar, kırık kalpler, pişmanlıklar, ihanet, intikam temaları üzerine öyküler, birkaç öyküden kısa anekdotlar geçiyor ve Tavsiyemdir diyorum
__ "Oysa insanlar oğluna güvensinler diye adını Güven koymuştu." Çok etkilendiğim öykülerden birı oldu, masum bir can, bir çocuk, '0' değil toplum olarak sizler kıydınız ona. ""Güven""
__Aynı gökyüzünün altında ayrıydılar, ayni mezarlıkta, toprak altında kavuştular, yarım kalan bir sevdanın hüzünlü öyküsü iki masum insan, onlar yalnızca sevdiler. ""Son otobüs yolculuğu""
__Lösemiden kaybettiği sevdiğine bir söz vermişti, o sözü tutmadığı ve hatırasına ihanet ettiği için olabilir miydi bu yaşadıklarının sebebi diye düşünen ünlü gazeteci...""Dünya turu""
Bazı kitaplar vardır; bitirdiğinizde sessizleşirsiniz.
İşte Taş tam olarak böyle bir kitap…
Her öykü, adını aldığı gibi ağır, etkili ve insanın içine işleyen bir iz bırakıyor.
Yedi farklı hikâye, ama tek bir ortak duygu: insan olmak.
Pişmanlıklar, yarım kalmışlıklar, içimize attığımız o derin kırılmalar…
Kimi zaman bir çocuğun sessiz çığlığında, kimi zaman yıllar sonra aynı toprakta kavuşan iki kalpte buluyorsunuz kendinizi.
En çok da şu his kalıyor geriye:
Hayat, ne kadar değiştirmeye çalışsak da kendi yolunda ilerliyor.
Ve biz, o yolun içinde bazen kayboluyor, bazen kendimizi yeniden buluyoruz.
Altını çizmeden geçemediğim satırlar:
“Oysa insanlar oğluna güvensinler diye adını Güven koymuştu.”
“Aynı gökyüzü altında ayrı duramayıp, aynı toprak altında kavuşmuşlardı.”
Bu kitap bana şunu hatırlattı:
Her insanın içinde anlatılmamış bir öykü, dokunulmamış bir yara var.
Eğer kısa ama derinlikli hikâyeler seviyorsanız, Taş sizi fazlasıyla etkileyecek.
Her insanın içinde, başkalarına anlatamadığı için zamanla katılaşıp taşa dönüşen bir hikâyesi vardır.
Taş kitabındaki öyküleri birbirine bağlayan ve okurken zihnimde en çok yer eden ortak nokta, "taşlaşmış" duyguların ve sessiz acıların dışa vurumuydu.
Hikâyelerin merkezinde genellikle uzun süre bastırılmış, söylenmemiş ve zamanla sertleşerek bir "taş" gibi karakterin ruhuna çökmüş duygular yer alır.
Karakterler, bu duygusal yüklerle (taşlarla) nasıl yaşayacaklarını veya onları nasıl fırlatıp atacaklarını keşfetmeye çalışırlar.
Yazar, sıradan görünen nesneleri veya anları (bir bakış, bir susuş, bir nesnenin dokusu) öykünün merkezine yerleştirerek, bizleri o anın içindeki saklı dramı görmemizi sağlayarak
Taş ile bizi sessizliğin en gürültülü haliyle tanıştırıyor.Taş ; sadece doğada bulunan soğuk bir nesne değil; bazen bir vicdan azabı, bazen birinin gidişiyle boşlukta asılı kalan bir keder, bazen de karakterlerin sırtında taşıdığı görünmez bir heybe.
Yazar, modern insanın en büyük trajedisini, yani 'duygu nasırlaşmasını' öykülerinin merkezine koyarak; bizi hem kendi içimizdeki hem de başkalarının ruhundaki o sert çıkıntılarla yüzleştiriyor.
Her bir öykü, durgun bir suya atılan taş gibi; önce küçük bir sarsıntı yaratıyor, sonra dalga dalga büyüyerek zihnimizin en derinlerine ulaşıyor.
Eğer hayatın hızlı akışında durup, ruhunuzdaki o 'ağır' parçalara dokunmaya cesaretiniz varsa, bu kitap size sarsıcı bir ayna tutacak.
Kısacası, kitaptaki tüm yollar insanın en katı ve değişmez görünen yanlarıyla (vicdan, pişmanlık, keder) yüzleşmesine çıkar.
Her öykü, okura kendi içindeki "taşları" sorgulatır.
Sorgulamaya hazır olanları kitaba davet ediyorum.
Reklam
