...
___ "Biz insanlar hepi topu yetmiş yıllık bir ömrü, tutunacak dal, sığınacak liman, boğulacak deniz aramaya harcayan zavallıcıklar, türlü hatalarla diyet niyetine ömrümüzü eritiyor, labirentteki fareler misali çıkış yolları ararken kaybolmanın ve kaybetmenin kederinden, bulmanın neşesine daireler çiziyor olabilir miydik?"
Dokunmadan & Nermin Yıldırım
__ Adalet yirmidokuz yaşında genç bir kadın, ne hayata, ne insanlara dokunmuş bu yaşa kadar, ne mutlu, ne mutsuz öylesine yaşamış işte hayatı...Doktoru ölümcül bir hastalığı olduğunu söyleyene dek, öğrendiği andan itibaren hayatını didik didik ederek masumiyetini kaybettiği, ilk günahını, ilk suçunu bulmaya çalışır. Bu uğurda çıktığı yolculuk, hayatı sorguladığı, değişimi ve dönüşümü yaşadığı bir anlamda kendine yaptığı yolculuktur.
Kalemine hayran oldugum yazarımın yer yer mizâhi yer yer ironık anlatımıyla altını çokça çizdığim çümleleriyle de okuyun, asla pişman olmayacaksınız dediğim bir kitap oldu.
🪈 Bir çocuk acıyınca çünkü, her şey, herkes kırılmalı.
🪈 Kendine iyi bak dediler, kendimden geçtim.
🪈 Gecmiş dediğin unutunca değil, yüzleşince kapanıyor.
🪈 Bazen en büyük yalnızlık kalabalık yerlerde başlar.
🪈 Kırıldığını yerde kalıyorsun, bazen hayat ilerlese bile.
🪈 Herkesin bir suskunluğu vardır, adı geçmiş.
🪈 Ruhu kanatan bazı sesler bir kulaktan girince , öbüründen hızla def ediliyordu.
🪈 Bir insan kendini sevmiyorsa, kimsenin de onu sevemeyeceğini düşünür.