#04menessa04 Karanlık, sandığımızdan daha çok konuşur. Ve bazen en gürültülü olan, susturulmuş olandır. Bir köy. Defalarca kurulmuş, defalarca dağılmış. Her kurulum bir umut, her dağılma bir ağıt. Bir köy düşünün, evlerinin önünde unutulmuş adımlar, caminin taşlarında gömülmüş sırlar ve ormanın sessizliğinde yankılanan bir çığlık. #köy sadece bir yer değil; bastırılmış hafızaların, kırık kalplerin ve susarak birbirine bağlanan ruhların mimarisi. Kitapta yalnızca bir yerleşim yerinin değil, bir hafızanın, bir vicdanın ve bir suskunluğun anatomisini okudum. Her karakter bir gölge gibi geçiyor cümlelerin arasından; ve her gölge bir başka suçun, başka sevginin yankısını taşıyor. Halit Bey’in şiirsel hayaliyle kurulan o 23 hane, başta bir ütopya gibi görünse de zamanla yıkımın ve unutuluşun sahnesine dönüşür. Köy, bir dernek olur, bir hükümet projesi olur, ama hiçbir kimlik onu kökün ötesine taşıyamaz. En son yeniden kurulduğunda, Aylin’in gizemli kayboluşu geçmişin hiç susmamış yankılarını yüzeye çıkarır. Meriç’in arayışı, bir kadını bulmanın çok ötesinde; bir köyün belleğini, bir toplumun bastırılmış seslerini ve kendi içindeki boşlukları yoklayışıdır. Bülent’in çırpınışı, Meriç’in içsel çatışması, Piraye’nin sessiz intikamı ve Halit’in yıkıcı yalnızlığı… Bu hikâyede tüneller bilinçaltına, köşk bastırılmış geçmişe, orman ise travmanın labirentine açılıyor. Emin Amca’nın “Bu köy lanetli,” sözü bir çığlık gibi kalıyor zihnimde. Her karakter bir dönüşümün, her sessizlik bir kırılmanın izini taşıyor. Özellikle kadınların yaşadığı acı, taşlara sinmiş bir sessiz ağıt gibi. Ben bu kitabı okurken sadece olayları değil, korkuları, bakışları, susturulmuş kelimeleri hissettim. Ve en çok da susanların ne kadar bağırabildiğini gördüm. Köy, bana unuttuklarımı hatırlattı. İçimizde

devamını oku

KöySebahattin Kuralay · Klaros Yayınları · 20254 okunma