Gabriel García Márquez’in "Yüzyıllık Yalnızlık" eseri, sadece bir ailenin yedi nesillik hikayesi değil; insanın kaçmaya çalıştıkça yakalandığı o görünmez kader ağının en somut izdüşümüdür. Kitabı bitirdiğinizde hissettiğiniz o büyük "tamamlanmışlık" duygusu, aslında trajik bir kabullenişi de beraberinde getirir. Macondo’nun rüzgarla silinip gitmesi bir yok oluş değil, yedi nesil boyunca biriken o devasa ızdırabın nihayet noktalanmasıdır.
Okuma süreci boyunca kendinizi tıpkı Ursula Iguarán gibi, evin bir köşesinde her şeye şahitlik ederken bulursunuz. Karakterlerin aynı isimlerin gölgesinde, babalarının hatalarını ve annelerinin yalnızlıklarını bir miras gibi devralışlarını izlemek; "bilmenin" o ağır yükünü omuzlarınıza bindirir. Bu noktada şahitlik etmek bir hafifleme değil, bir birikmedir. Ursula gibi her şeyi görür, olacakları sezer ama o durdurulamaz akışa müdahale edemezsiniz. Çünkü o tozlu sokaklarda ve loş odalarda "acaba" ile başlayan her aşk ve her isyan, aslında çoktan yazılmış bir parşömenin birer parçasıdır.
Márquez’in bize öğrettiği en sarsıcı gerçek şudur: İnsan, doğduğu yerin ve ailesinin tozundan asla tam olarak kaçamaz. Bizim "kaçış" sandığımız her hamle, bizi aslında o köklere daha çok bağlar. Rebeca’nın duvarları kemiren o sömürgeci açlığı ya da Albay Aureliano’nun altın balıklara sığındığı o ruhsuz yalnızlığı, hepimizin kendi küçük Macondo’muzda yaşadığı o "sıkışmışlık" hissinin birer yansımasıdır.
Son Aureliano parşömenleri okuyup kendi sonuyla yüzleştiğinde ve o meşhur domuz kuyruklu bebekle döngü tamamlandığında anlarız ki; tozlar süpürülmek için değil, kaderimizin bir parçası olarak bizimle kalmak içindir. Bu kitap, coğrafyanın ve geçmişin bir pranga değil, kaçınılmaz bir deri olduğunu; ve bu deriyi değiştirmenin imkansızlığını en rafine haliyle hissettiriyor.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.