Sabahattin Ali'nin okuduğum 2. eseri ve akışı mükemmel. Kitaptan anladığım en derin konu şudur ki; "İnsan ne kadar da meraklı kendi hatalarını başkalarına yıkmaya; kimi zaman yanındaki insanlara, kimi zaman ise içindeki şeytana. Ama sorgulamıyor ki bir gün kendi kendine: "Eğer içimde şeytan var ise o şeytan bizzat benimdir," diye.
Bazen de sineye çekilmek istiyor, "Şeytanımla yüzleşmeliyim," diye. Kendisi izin vermiyor şeytanı ile yüzleşmeye; çünkü kendisinde tabiiliğe ayıracak vakit bulamıyor diye bu sefer de düzeni suçluyor. Ama çıksa kafesten tüm düzene karşı, sorgulasa kendini şeytanla nefse karşı; belki de olmayacak kafesle işi, erişecek en yüce, nurlu mertebeye."
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.