Elma Ağacının Gölgesinde Bir Uzun Soluklu Yolculuk
Petronella ile geçirdiğimiz yedi kitaplık yolculuğun bu halkasında, hikayenin nasıl derinleştiğine ve karakterlerin nasıl olgunlaştığına tanıklık etmek paha biçilemezdi. Bu kitabı elimde tutarken hissettiğim duygu, bahçemdeki bir dönemi kapatıp yeni bir mevsime hazırlık yaparken hissettiğim o buruk ama huzurlu dinginliğe çok benziyor. Bazı hikayeler bitse de, içimizde filizlenmeye, biz değiştikçe yeni şekiller almaya devam ediyorlar.
Sert rüzgarların estiği bu yedinci durakta, sayfaları çevirirken hayatın aslında kesintisiz bir döngü olduğunu bir kez daha anladım. Petronella’nın dünyasıyla tanıştığımızda küçüktük, acemiydik; şimdi ise her şeyin bir zamanı olduğunu, her başlangıcın bir bitişi, her bitişin ise toprağa bırakılan yeni bir tohum olduğunu biliyoruz. Bahçıvanlıkta biliriz; rüzgar ağacı büker ama aynı zamanda köklerinin daha derine inmesini sağlar. Petronella’nın bu macerasında da benzer bir durum var: Karşılaştıkları kaosun içinde, her şeyin planlandığı gibi gitmediği anlarda bile birbirine tutunmanın ve fırtına dindiğinde yeniden inşa etmenin ne kadar kıymetli olduğunu gördüm. Kitapta kapanan bu bölüm, aslında zihnimizde açılan yepyeni pencerelere dönüşüyor.
Biliyorum, bir seriyi uzun süre takip ettikten sonra o karakterleri birer dostunuz gibi görüyorsunuz. Bu seri, hiçbir şeyin aslında kaybolmadığını; yaşanılan her maceranın, kurulan her dostluğun ve öğrenilen her dersin ruhumuzun toprağında kalıcı bir iz bıraktığını fısıldıyor. Eğer Petronella ile bir bahçenin, bir dostluğun ve büyümenin ne demek olduğunu öğrendiyseniz, serinin bu yedinci durağı size çok "tamamlanmış" hissettirecek. Bu eser, kendi içimdeki o küçük, inatçı ve doğa aşığı cadıyla barışmamı, onu kabul etmemi ve onunla yola devam etmemi sağladığı için benim için çok özel.
Petronella’nın bu macerası bana şunu öğretti: Fırtınalar gelip geçer, ama bizler tıpkı o elma ağacı gibi dimdik kalmayı öğrendikçe, her bir durak aslında bir son değil, daha güçlü bir başlangıç oluyor.
Petronella ve arkadaşları, yedi kitap boyunca bana sadece bir hikaye anlatmadılar; zorlukların içinde bile el ele verip bir şenlik kurmanın mümkün olduğunu gösterdiler. Artık kitaplığımın en güvenli köşesinde, yaşayan ve her an elime aldığımda bana gülümseyen o dostlarım, bu yolculuk nerede biterse bitsin kalbimin bir köşesinde o elma ağacının gölgesini taşımaya devam edecekler.