Huzursuzluk1000Kitap
Zülfü Livaneli’nin Huzursuzluk romanını bitirdiğimde, kitabın isminin ne kadar isabetli seçildiğini bir kez daha anladım. Sayfaları kapattığınızda o huzursuzluk hissi bir toz bulutu gibi üzerinize çöküyor ve kolay kolay dağılmıyor. Livaneli, Mardin’in mistik atmosferinden yola çıkarak Orta Doğu’nun bitmek bilmeyen trajedisini, bireysel bir hikaye üzerinden kalbimize bırakıyor.
Hikaye, İstanbul’da yaşayan gazeteci İbrahim’in, çocukluk arkadaşı Hüseyin’in ölüm haberini almasıyla başlıyor. Bu ölümün izini sürmek için döndüğü Mardin’de, Hüseyin’in bir Yezidi kızı olan Meleknaz’a duyduğu tutkulu ama bir o kadar da sancılı aşkın derinliklerine iniyoruz. Ancak bu sadece bir aşk hikayesi değil; nefretin, ötekileştirmenin ve insanın insana ettiklerinin çarpıcı bir dökümü.
Kitapta beni en çok sarsan kavram "Harese" oldu. Devenin çölde çok sevdiği dikenli bir bitkiyi yerken ağzının kanaması ve kendi kanının tadıyla daha çok yeme isteği... Livaneli’nin bu metaforla hırsı ve insanın kendi sonunu hazırlayan doyumsuzluğunu anlatması, Orta Doğu coğrafyasındaki bitmek bilmeyen acıları o kadar net özetliyor ki, durup sayfalarca düşünmek istiyorsunuz.
Kitap, "Merhamet zulmün merhemidir" derken, aslında iyilik ve kötülük arasındaki o ince çizgiyi sorgulatıyor. Mardin’in dar sokakları, dinlerin ve dillerin iç içe geçmişliği kitaba muazzam bir doku katıyor. Livaneli’nin dili her zamanki gibi yalın ama bir o kadar da vurucu. Olayları anlatırken sizi yargılamaya zorlamıyor, sadece tanıklık etmenizi sağlıyor.
Huzursuzluk, bir çırpıda okunabilecek kadar akıcı ama etkisi günlerce sürecek kadar ağır bir eser. Eğer dünyadaki adaletsizliklere, öteki olmanın ağırlığına ve insan ruhunun karanlık ama bir o kadar da umut dolu dehlizlerine dair bir şeyler okumak isterseniz, bu kitaba mutlaka şans vermelisiniz.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.