Romanın merkezinde, her türlü yetenekle donatılmış ancak ahlaki pusulasını tamamen yitirmiş olan Monsieur de Franval yer alır. Franval; kurnaz, zalim, bencil ve hilekâr bir karakterdir; bu karanlık özelliklerini ise dışarıya yansıttığı belagati ve çekici görünüşüyle ustalıkla gizler. Onun karşısında ise saflığı ve erdemi temsil eden, kocasına "taparcasına" bağlı olan ve bu bağlılığı nedeniyle onun "kuklası" haline gelen Madame de Franval bulunur.
Çiftin kızı Eugénie ise eserin en trajik figürüdür. Doğduğu andan itibaren babası tarafından annesinden koparılan ve "doğanın bir mucizesi olduğu kadar dehşeti" olarak tanımlanan bu genç kız, Franval'in sapkın felsefesinin bir deney alanı haline gelir. Babası onu kasıtlı olarak her türlü dini ve ahlaki kuraldan uzak, sadece "hoşa gitmek" ve kendi arzularını yaşamak üzere yetiştirir.
Eser, işlediği baba-kız ilişkisi ve bu durumun yarattığı kaçınılmaz psikolojik yıkımla, edebiyat tarihinde Mary Shelley’nin "Mathilda" romanına tekinsiz bir göz kırpar. Sade, bu temayı bir "haz ve özgürlük" manifestosu olarak rasyonalize ederken, Shelley aynı konuyu daha melankolik ve suçluluk duygusuyla örülü bir trajedinin içinden anlatır. Her iki eser de otoritenin sapkınlaşması durumunda masumiyetin nasıl yok edildiğini sarsıcı bir biçimde gösterir.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.