İçimizdeki Sessiz Hikâyeler1000Kitap
Kitaptan bir sayfa koparıp “Bu kimin anlatımı?” deseler, hiç düşünmeden Şermin Yaşar derim. Bu aralar çok okuyorum ve gerçekten severek okuyorum. Dili o kadar yalın ki, insan okurken hiç yorulmuyor.
Daha önce okuduğum kitaplarında hissettiğim o tanıdık duyguyu, Söyleme Bilmesinler’de de fazlasıyla hissettim. Sanki yabancı bir hikâye okumuyorum da, bir yerlerden kulağıma çalınmış, içimde saklı kalmış anıları dinliyorum. Ama bu hikâyeler öyle yüzeysel değil; insanın kendi içinde yaşadığı o sessiz savaşları, dışarıdan bakınca asla anlayamayacağımız duyguları taşıyor.
Karakterler çok tanıdık: Emin, Etem, Ekrem, Hülya, Nurten, Sevgi, Çiğdem, Kazım ve Mürüvvet… Hepsi kendi ağzından, kendi hayatını anlatıyor. Abartısız, yalansız, süssüz. Günlük hayatta her gün karşılaşabileceğimiz insanlar… Ama işte o detaylar yok mu, insanın içine dokunan da tam olarak onlar.
Kimi seveceğimi, kimin derdini daha çok sahipleneceğimi bilemedim. Her birine ayrı ayrı hak verdim. “Ben olsam ben de böyle yapardım,” dedim. Sonra başka bir bölüme geçtim, bu sefer kendime “Dur,” dedim, “O kadar da değil.” Çünkü hayat, düşündüğümüz kadar net değil. Bazen bir olayın başlangıcıyla sonu bambaşka nedenlere dayanabiliyor.
Benim için hem keyifli hem de hüzünlü bir okumaydı. Sayfalar ilerledikçe şunu daha iyi fark ettim: Biz, insanların sadece görünen tarafını biliyoruz. İçlerinde neler yaşadıklarını, hangi yükleri taşıdıklarını, hangi hikâyelerle bugünlere geldiklerini bilmiyoruz.
Ve belki de en büyük hatayı burada yapıyoruz; anlamadan, dinlemeden, empati kurmadan yargılıyoruz.
Çünkü herkesin içinde, başkasının asla tam olarak bilemeyeceği bir hikâye saklıdır.
·
176 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.