Bir kitabı okurken değil de, sanki kendi anılarına yanlışlıkla dokunmuşsun gibi hissettiğin olur mu? 
İçimdeki Kilitleri Tek Tek tam olarak böyle bir his bıraktı bende.
Gaye Keskin ’in metinleri ilk bakışta sade, hatta neredeyse duru görünüyor. Ama bu sadelik aldatıcı. Çünkü cümlelerin altına indikçe, katman katman biriktirilmiş duygularla karşılaşıyorsun. Benim için bu kitap, olaylardan çok duyguların iziyle ilerleyen bir yolculuktu.
Kitabı okurken en çok hissettiğim şey şu oldu:
Bu öyküler anlatmıyor, hatırlatıyor.
Her bölüm kendi içinde ayrı bir dünya kuruyor ama hepsini birleştiren görünmez bir damar var: eksiklik, özlem ve içe atılmış cümleler.
Mesela daha en başta gelen şu düşünce:
“Belki de birbirini yeterince tanımayan insanlar için konuşmak farklı yönlere doğru yürümekti.”
İlişkilerin en sade ama en kırılgan hâlini anlatıyor. Aynı dili konuşup anlaşamayan insanları.
“Madam Violet’in Sandığı” ve “Sen, Ben ve Eleni” gibi bölümlerde geçmişle kurulan bağ çok güçlü. Bir valizin kapağını açmak bile bir hafızayı uyandırıyor:
“Üstünde yılların tozunu, altında hiçbir yere gidememenin yasını saklayan kapağını kaldırıyorum.”
Bu sadece bir eşya değil; gitmemişliklerin, kalmışlıkların simgesi.
“Eleni” bölümünde ise anlatım bambaşka bir yere evriliyor. Birinin zihninde var olmak, ama gerçek dünyada yer bulamamak…
“Ben kimim? Adım ne?”
Bu soru sadece karaktere değil, okura da dokunuyor. Çünkü bazen biz de başkalarının zihninde farklı birine dönüşmüyor muyuz?
Kitabın en etkileyici taraflarından biri, çocukluk izlerini bugüne taşıması.
“Umursanmayan her çocuk gibi başın eğildikçe büyüyen kambur…”
Bu cümle uzun süre zihnimde kaldı. Çünkü burada fiziksel değil, duygusal bir ağırlık anlatılıyor.
“Kırıklar, Çıkıklar ve Diğer Meseleler” ve “Hangi Oje?” gibi bölümlerde ise gündelik hayatın içinden çok tanıdık duygular çıkıyor. İnsan ilişkilerinin o ince çatlakları:
“İnsan dökülmeye dıştan mı başlar içten mi?”
Ve gelen cevap:
“Dışardan başlar. İçine doğru dökülür.”
Bu, kitabın en net metaforlarından biri bence.
Bazı bölümlerde öfke daha görünür:
“İçimde baş gösteren bir öfke. Taşacak yer arıyor.”
Ama bu öfke bile bağırarak değil, birikerek anlatılıyor. Bu da metni daha gerçek kılıyor.
“Neriman”, “Mümtaz Eli” gibi bölümlerde ise yalnızlık daha keskin bir hâl alıyor.
“Hayatının o en yalnız bayramındasın artık.”
Bu cümle, kitabın genel ruhunu tek başına taşıyabilecek kadar güçlü.
Ve kitabın belki de en sade ama en derin cümlelerinden biri:
“Bazen bazı şeylere dokunmamak daha iyidir.”
Çünkü bazı duygular kurcalandıkça iyileşmiyor, sadece daha çok kanıyor.
Ben bu kitabı gerçekten çok beğendim. Öykülerin her biri farklı bir kapı açıyor ama hiçbiri diğerini gölgelemiyor. Dili sade, akıcı ve yormadan ilerliyor. Ama bu akıcılık, yüzeysellik değil; tam tersine, derinliği daha görünür kılıyor.
Şunu da fark ettim okurken:
Herkes bu kitapta başka bir cümlede duracak.
Herkes kendi kilidini başka bir yerde açacak.
Son sayfayı kapattığımda aklımda bir hikâyeden çok bir his kaldı:
İçine atılmış, biriktirilmiş, zamanla ağırlaşmış ama hâlâ orada duran şeyler…
Belki de bu yüzden adı çok doğru:
Kilitler gerçekten tek tek açılıyor.
İçimdeki Kilitleri Tek Tek tam olarak böyle bir his bıraktı bende.
Gaye Keskin ’in metinleri ilk bakışta sade, hatta neredeyse duru görünüyor. Ama bu sadelik aldatıcı. Çünkü cümlelerin altına indikçe, katman katman biriktirilmiş duygularla karşılaşıyorsun. Benim için bu kitap, olaylardan çok duyguların iziyle ilerleyen bir yolculuktu.
Kitabı okurken en çok hissettiğim şey şu oldu:
Bu öyküler anlatmıyor, hatırlatıyor.
Her bölüm kendi içinde ayrı bir dünya kuruyor ama hepsini birleştiren görünmez bir damar var: eksiklik, özlem ve içe atılmış cümleler.
Mesela daha en başta gelen şu düşünce:
“Belki de birbirini yeterince tanımayan insanlar için konuşmak farklı yönlere doğru yürümekti.”
İlişkilerin en sade ama en kırılgan hâlini anlatıyor. Aynı dili konuşup anlaşamayan insanları.
“Madam Violet’in Sandığı” ve “Sen, Ben ve Eleni” gibi bölümlerde geçmişle kurulan bağ çok güçlü. Bir valizin kapağını açmak bile bir hafızayı uyandırıyor:
“Üstünde yılların tozunu, altında hiçbir yere gidememenin yasını saklayan kapağını kaldırıyorum.”
Bu sadece bir eşya değil; gitmemişliklerin, kalmışlıkların simgesi.
“Eleni” bölümünde ise anlatım bambaşka bir yere evriliyor. Birinin zihninde var olmak, ama gerçek dünyada yer bulamamak…
“Ben kimim? Adım ne?”
Bu soru sadece karaktere değil, okura da dokunuyor. Çünkü bazen biz de başkalarının zihninde farklı birine dönüşmüyor muyuz?
Kitabın en etkileyici taraflarından biri, çocukluk izlerini bugüne taşıması.
“Umursanmayan her çocuk gibi başın eğildikçe büyüyen kambur…”
Bu cümle uzun süre zihnimde kaldı. Çünkü burada fiziksel değil, duygusal bir ağırlık anlatılıyor.
“Kırıklar, Çıkıklar ve Diğer Meseleler” ve “Hangi Oje?” gibi bölümlerde ise gündelik hayatın içinden çok tanıdık duygular çıkıyor. İnsan ilişkilerinin o ince çatlakları:
“İnsan dökülmeye dıştan mı başlar içten mi?”
Ve gelen cevap:
“Dışardan başlar. İçine doğru dökülür.”
Bu, kitabın en net metaforlarından biri bence.
Bazı bölümlerde öfke daha görünür:
“İçimde baş gösteren bir öfke. Taşacak yer arıyor.”
Ama bu öfke bile bağırarak değil, birikerek anlatılıyor. Bu da metni daha gerçek kılıyor.
“Neriman”, “Mümtaz Eli” gibi bölümlerde ise yalnızlık daha keskin bir hâl alıyor.
“Hayatının o en yalnız bayramındasın artık.”
Bu cümle, kitabın genel ruhunu tek başına taşıyabilecek kadar güçlü.
Ve kitabın belki de en sade ama en derin cümlelerinden biri:
“Bazen bazı şeylere dokunmamak daha iyidir.”
Çünkü bazı duygular kurcalandıkça iyileşmiyor, sadece daha çok kanıyor.
Ben bu kitabı gerçekten çok beğendim. Öykülerin her biri farklı bir kapı açıyor ama hiçbiri diğerini gölgelemiyor. Dili sade, akıcı ve yormadan ilerliyor. Ama bu akıcılık, yüzeysellik değil; tam tersine, derinliği daha görünür kılıyor.
Şunu da fark ettim okurken:
Herkes bu kitapta başka bir cümlede duracak.
Herkes kendi kilidini başka bir yerde açacak.
Son sayfayı kapattığımda aklımda bir hikâyeden çok bir his kaldı:
İçine atılmış, biriktirilmiş, zamanla ağırlaşmış ama hâlâ orada duran şeyler…
Belki de bu yüzden adı çok doğru:
Kilitler gerçekten tek tek açılıyor.
·
163 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
