Sabahattin Ali bu romanda, insanın iç çatışmalarını, kararsızlıklarını ve ahlaki zayıflıklarını oldukça gerçekçi ve çarpıcı bir şekilde ortaya koymuş. Okuru rahatsız eden ama düşündüren bir yönü var çünkü anlatılanlar aslında herkesin kendinden bir parça bulabileceği türden. Çünkü insan çoğu zaman yaptığı hataların, aldığı yanlış kararların sorumluluğunu üstlenmek yerine bunu dışsal bir güce veya içimizdeki şeytana yükler. Aslında kötülüğün ya da zayıflığın dışarıda değil, insanın kendi içinde olduğudur.
Çok beğendim.
Alıntı:
Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı?
Bu bizim gururumuzun,
salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... içimizde şeytan yok...
İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak var... Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört
tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.