Aşkın Değil, Takıntının Hikâyesi
Masumiyet Müzesi’ni saatler önce bitirdim ve bu incelemeyi yazarken gerçekten çok düşündüm. Baştan söyleyeyim: Bu inceleme kitabı sevenleri rahatsız edebilir. Çünkü ben bu kitabı beğenmedim; aksine abartılmış, şişirilmiş ve yorucu buldum.
Bu bir aşk hikâyesi mi? Benim için hayır. Kitabın ortalarından itibaren gördüğüm şey net: şehvete aşk gömleği giydirilmiş bir takıntı. İki karakter de bu yanılsamanın içinde birbirlerinin hayatını yavaş yavaş tüketiyor. Bu yüzden ortada romantik bir bağdan çok, bağımlılık ve dengesizlik var.
Kemal’in yaşadığı duygu, aşk değil; kontrolsüz bir saplantı. Füsun ise bu ilişkinin içinde daha çok imkân ve güç dengesini gözeten bir yerde duruyor. Yani biri duygunun içinde kaybolurken, diğeri o duyguyu fırsata çeviriyor. Bu da ilişkinin baştan itibaren sağlıksız bir zemine oturduğunu gösteriyor.
Anlatılmak istenen takıntıyı anlıyorum; fakat bu takıntının tekrarlar üzerinden bu kadar uzatılması, karakteri derinleştirmekten çok okuma deneyimini tıkayan bir döngüye dönüşmüş. Aynı sahnelerin ve duyguların sürekli yinelenmesi bir noktadan sonra anlatım tercihi olmaktan çıkıp doğrudan bir sabır testine dönüşüyor.
Yaş farkı meselesi de görmezden gelinecek gibi değil. 18 yaşındaki bir karakterle kurulan bu ilişki, hangi açıdan bakarsam bakayım rahatsız edici bir dengesizlik yaratıyor. Bu durum hikâyeye derinlik katmıyor, aksine problemli bir zemin oluşturuyor.
Şunu da netleştireyim: Bu kitap Nobel ödülü almış bir eser değil. Orhan Pamuk Nobel’i tüm eserleriyle kazanmış bir yazar. Buna rağmen bu kitabın sosyal medyada ve popüler kültürde gereğinden fazla yüceltildiğini düşünüyorum.
Okunmalı mı? Benim için hayır. Verdiğim parayı ve zamanı karşılayan bir deneyim olmadı. Edebiyatın rahatsız etmesi ayrı bir şey, ama bunu tekrar ve uzatma üzerinden yapmak başka bir şey.
Kısacası: Bu kitap bana aşkı değil, yorgunluğu hissettirdi.
Okudum, bitirdim… ama bana kattığı tek şey zihinsel bir yorgunluk oldu.
·
221 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ece'm.. beklediğim inceleme!. Ve yazdıklarına da bir o kadar katılıyorum👌🤌👏
Daha güzel anlatılamazdı, bir hata yaparak (popüler kültür seviyorum) kitabını almıştım. Ama geçende bahsettiğim üzere dizisini görünce 'hayır leyla değmez deyip kenara attim, yanarım yanarım verdiğim yüklü paraya yanarım 😏🤦
Evet anlıyorum bunu bir adam yaşamış. Eyvallah!
Ama nasıl normalmis gibi aktariyorsunuz buna kızıyorum! Böyle etik olmayan davranışlar anlatildikca dallanir budaklanir, kişi hissiyatini kaybeder ve normal görür, sonra baban yaşındaki gelir evladına vurulur (!)
Ahh ahh, ne desem az kalır.
Yüreğine sağlık ecemmm
Leyli’m, değerli yorumun için teşekkür ederim ✨ Ben de benzer hislerdeyim. Kitapta şehvetin bu kadar öne çıkarılması, hikâyenin önüne geçmiş gibi geldi bana.Açıkçası kitapla hiç bağ kuramadım. Bir noktadan sonra sadece yarım bırakmamak için, verdiğim emeğe yazık olmasın diye okumaya devam ettim. Hatta çoğu yeri atlayarak ilerledim.Sürekli aynı sahnelerle karşılaşınca ister istemez “bu nereye varacak” diye düşündüm ama beni tatmin eden bir karşılık bulamadım. Okuyucu üzerinde de çok sağlıklı bir etki bıraktığını düşünmüyorum 🌿
Bende öyle düşünüyorum. Çok güzel ifade etmişsiniz. Aslında modern romanlarda sık karşılaştığım bu durumdan bende çok rahatsızım. Kelime yığını gibi adeta. Okuması hiç keyifli değil. Bu kadar gereksiz detay ve tekrarlar okuyucuyu yoruyor ve ana konudan uzaklaştırdığını düşünüyorum. Hele de insanların bu kadar zaman ve odaklanma kıtlığı yaşadığı bu zamanda.
Kesinlikle katılıyorum. Özellikle tekrar ve detay meselesi bir noktadan sonra anlatımı güçlendirmek yerine okuma deneyimini yoruyor. Ben de aynı şekilde hikâyeden kopup o döngünün içinde sıkışmış gibi hissettim. Modern romanlarda bu tarzın daha sık karşımıza çıkması da ayrı bir düşündürücü gerçekten.