Blackwell, Blackwell, Blackwell!
“Sonunda baş başa kaldık, diye tıslayan Gölge Sesi duyunca irkildi.”
Yalnızlığın karanlığında bir cehenneme dönüşebilen o iç sesin, sevgi ve güvenle nasıl yatışabileceğini okuyoruz bu kitapta. Ophelia’nın takıntılarıyla yaşamayı öğrenirken yalnız olmadığını keşfetmesi, kitabın en etkileyici yanlarından biriydi.
Kitabın da hissettirdiği gibi, güven, huzur ve 'o kişinin' varlığı, en gürültülü sesleri bile dindirmeye yetiyor.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.