Perdidit antiquum litera prima sonum
İlk harf sustu,
ben adını telaffuz edemedim
Yaşam sebebi ellerin, olmadı belki
ama yokluğunla çoğaldı içimde
ve adın oldu sonum
Aynaya bakıyorum
yüzümde bir eksiklik
Dedim sen Elif misin?
İnsan geceye, gece olduğu için eğilir
bunu büyütme
ben bir bardakla konuştum dün
cam dedi ki: kırılmak da bir hatırlamadır
Ve her hatırlama bir buluşmadır
Aktı
biraz yanaklarımdan
biraz boğazımdan
Dedim özledim
Dedim sen Elif misin?
Herkes içinde bir Elif taşır, doğru
ama sen başkasının iç sesi olma
benimki zaten susmayı bilmiyor
Koordinatlarını bilmediğim bir yerde kaldın
haritalar seni göstermiyor
teninde ışık değil, zaman birikir
gözlerinde boşluk genişler
Bir buluta sordum ben de
geçip giderken hiç durmadı
Dedim sen Elif misin?
Nuh’un gemisi yanaştı
her şeyden iki tane aldılar
benden hiç
Güvertede bir kedi vardı
beni tanımıyormuş gibi baktı
Dedim sen Elif misin?
İlahiler bir yere yükseldi
rubailer bir yerde dağıldı
masallar çoktan uyudu
Ben geciktim
yanlış kapıya geldim belki
ama sorum değişmedi
Dedim sen Elif misin?
. Cafer Tayyar Karadaş