“Gülmek:”Ulan felek, anami ağlattın ama beni ağlatamadın” demenin bir yolu.”Acımadı ki” demek.İnadi.İradi. Gülmek, nefsi müdafaadır. Ağlayanın bir, gülenin bin derdi var demişler. Biz keyfimizden mi gülüyoruz?”
Ülker Abla’yı bitirdiğimde içimde sessiz bir ağırlık kaldı. Çünkü bazı hikâyeler bağırmadan da çok şey anlatıyor.
Seray Şahiner bu kitapta süslü cümlelere ihtiyaç duymadan, hayatın tam içinden bir kadını çıkarıp karşımıza koyuyor. Ülker’in yaşadıkları yalnızca ona ait değil; görmezden gelinen, yükü hep sırtlanan,Şiddetin, yoksulluğun ve kadın olmanın yükünü omuzlarında taşıyan,bu toplumda sessizce ayakta kalmaya çalışan binlerce kadının temsili gibi.Kısacası bu toplumda kadın olmanın tüm zorluklarını anlatan, yaşamın her anında güçlü görünmek için ayakta kalmak zorunda olan hayatların bir temsili. Kitabı okurken Ülker Abla beni yer yer güldürdü, Çokça da düşündürdü. Seray Şahiner bu kitabında da öyle bir mizah kullanmış ki, bazı gerçekleri ağırlaştırmadan bize yansıtmayı başarmış. Aslında bu kitap her gün konuşulan, televizyonlarda her gün izlediğimiz, gazetelerde okuduğumuz onlarca kadının hikayesiydi. Seray Şahiner bu kitabıyla toplumun kanayan yaralarından birisine ışık tutmuş.Ben kitabı gerçekten çok severek okudum.Hem toplumsal bir konuya değiniyor olması, hem de kadınların görünmez emeğini yansıtması anlamında çok etkileyici bir kitaptı. Kitabı bitirdikten sonra uzun bir süre daha Ülker Abla’nın hikâyesine dertlendim. Aslında asıl üzüldüğüm toplumda binlerce Ülker Abla olmasıydı.Umarım zamanla bazı sorunlar çözüme kavuşur ve kadınlar daha da değer kazanır.Kitabı çokça tavsiye eder,herkese keyifli okumalar dilerim..
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.