Kırık Zamanların İçinde Birleşen HikâyeRoman-Edebiyat
Küçük Şeylerin Tanrısı üzerine önceden bir inceleme okumuş olsaydım, muhtemelen kitabın bütün büyüsü dağılırdı. (Benim kanaatime göre eğer hikâyenin merkezindeki ilişkiyi önceden bilerek okusaydım, benim için bu romanın büyüsü büyük ölçüde eksilirdi.) Çünkü bu roman, başkasının yorumuyla değil, okurun kendi keşfiyle anlam kazanan bir metindi.
Yazar, zamanı doğrusal bir çizgide sunmuyor; geçmiş, şimdi ve gelecek iç içe geçiyor. Olaylar kronolojik bir düzenle değil, parçalı bir bilinç akışıyla ilerliyor. Bu nedenle okur, anlatılanları hazır bir sırayla almak yerine, kendi zihninde yeniden kurmak zorunda kalıyor.
Kitap, “şimdi”den başlar. Ama bu şimdi, sabit bir zemin değildir; araya sızan küçük an'larla, kırık hatıralarla, geçmişin sisi yavaşça aralanır. Okur, bu parçaları kendi zihninde birleştirerek hikâyeyi kendi zihninde tamamlıyor.
Romanın asıl gücü de burada yatıyor: Yazar; okuru, kuru pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp, metnin kurucularından biri haline getiriyor.
Küçük Şeylerin Tanrısı ilk başta bende bir direnç yarattı. Yabancı bir kültür, politik arka plan ve parçalı anlatım, metne mesafeli yaklaşmama neden oldu.
Ancak ilerledikçe, dağınık görünen olaylar anlam kazanmaya başladı. Küçük ayrıntılar yerini buldu, geçmiş ile şimdi arasındaki bağlar yavaş yavaş kuruldu. Roman, başta zorlayan yapısını sona doğru bir bütünlüğe dönüştürüyor. Ve sonunda, o dağınıklığın içinden gelen yoğun bir okuma hazzı kalıyor.
·
135 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.