Önsözde sebebi yazıyor olsa da; olayları bütün karakterler kronolojik sırayla anlatırken Rebecca karakterinin sondan başa doğru anlatıyor olması bana gereksiz ve zorlayıcı geldi. Yazar bunun çok afilli bir şey yapmak amacıyla yaptıysa eğer amacına ulaşamamış bence.
Bu nedenle önce diğer karakterlerin anlatışını okudum, sonra tersten başlayarak Rebecca kısımlarını okudum. Anlaması daha kolay ve okuması hızlı oldu böylece.
Ama kitabı sevmedim maalesef. Sadece olay anlatan kitaplar sevmiyorum pek, hele ki kalın kitapsa aman aman. Mecara filmi izlemek gibi oluyor. (Kitabın filmini yapsalar, güzel olurdu aslında, hem daha kısa sürede izleyip biterdi.)
Ben biraz insan/toplum analizi, karakter tahlili, psikolojik yorumlama, hayatı sorgulama seviyorum. Kalbime dokunsun, bana bir şey düşündürtsün, evet ya cidden böyle oluyor dedirtsin ya da hayır deyip sorgulatsın vs istiyorum.
410 sayfa kitapta yapacak alıntı bulamadım; amaç alıntı yapmak değil tabii ki, demek istediğim kitap bana hiçbir şey hissettirtmedi ve düşündürtmedi.
Kitabın kapağında Jodi Picoult mucizesi bu kitapla başladı gibi bir şey yazıyor. Mucize de görmemiş olsak, neyse..