Şermin Yaşar’ın okuduğum ilk kitabı. Kitabı edebi olarak yorumlamak haddime değil beceremem de zaten. Duygularımın kelle paça çorbasına döndüğü bu dönemde çorbamın eksiği olarak sarımsak ve sirkesini de eklemiş olduk. Hata mutlaka yapılır da ne bileyim her şey bu kadar karmaşık olmak zorunda mıydı mesela? En normalini yaşamak neden mümkün olmuyor? Konuşmacı olarak bakarsak toplam 9 kişiler. 9 bambaşka duygu, hayat, bilinmezlik, çırpınış, bitiş, yalan, hata ve bir sürü şey. Hangisini okusam e o zaman da sen haklısın diye düşündüm. Kızamadım bir noktada hiçbirine. Kurgu da olsa reelde bulmakta pek mümkün. Dili gündelik, okuması tabiri caizse su gibi akıp gidiyor. Her kitaba çok kaptırıyorum kendimi Söyleme Bilmesinler de bunu bir tık abartmışta olabilirim. Biraz da abartalım ya ne eksilir sanki.