Altı harfli bir tatlı…
Bazı hikâyeler vardır; okurken değil, bittikten sonra da insanın içinde devam eder. Selime teyzenin yalnızlığı da öyleydi, sayfalar kapandı ama içimdeki sızı kalmaya devam etti.
Bir gün benim de yaşlanacağımı düşündüm. Sevdiklerim yanımda olacak mıydı, yoksa herkes kendi hayatına mı savrulacaktı? İnsan bazı zamanlar en çok, henüz yaşamadığı yalnızlıktan korkuyor.
İşte kitap tam da bu soruları düşündürüyor.
Aslında hepimiz kendi yaşadığımızı biliyoruz ama karşımızdakinin neler hissettiğini çoğu zaman görmezden geliyoruz. Belki de bu bize daha kolay geliyor.
Kitapta Selime teyze, Seher, Yıldız, Meral, Erkan ve Meltem… Hepsinin hikâyesini bir “matruşka” gibi, katman katman açarak okuyoruz Ama en derinde, en sessiz yerde Meltem var.
Meltem’in yalnızlığı beni derinden etkiledi. Bir yuvası olmayan küçük bir kızın, sevilebilmek ve ait hissedebilmek için verdiği mücadele hem çok anlamlı hem de oldukça sarsıcı.
Bazı eksiklikler vardır, zamanla geçmez, insanın içine yerleşir. Meltem’in hikâyesi de tam olarak böyleydi. Bu yüzden onun anne ve babasına karşı içimde büyük bir öfke oluştu. Çünkü bir çocuğun en temel ihtiyacı olan sevgiyi ondan esirgemişler. Ve bir kez daha anladım ki herkes kendi hikâyesini yaşıyor… Belki de asıl mesele, birbirimizin hikâyesine ne kadar dokunabildiğimiz, birbirimizin hikayesinde ne şekilde ve ne kadar yer alabildiğimizdi... 
Şermin Yaşar
Altı Harfli Bir Tatlı
Şermin Yaşar
Altı Harfli Bir Tatlı
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.