Birini gerçekten yaşamış olmak mı daha gerçek, yoksa onun sende bıraktığı iz mi? Eserin her karakteri, acısı ve yarası bana bu soruyu düşündürdü. Öykü ve Firuze... Evvel Bahar; iki kadının geçmişiyle yüzleşmesini, kırılganlıklarını ve yeniden doğma arzusunu “bahar” metaforu üzerinden anlatıyor. Öykü, erken yaşta kaybettiği babasının boşluğu ve bu haberi sonradan öğrenmesinin acısını ömrü boyunca atlatamamış, sevildiğini ve kol kanat gerildiği düşüncesi ile evlendiği adamla ayrılma noktasına gelen bir anne. Hayatının acıları onu geçmişte tanıdığı, hayatında önemli rol oynayan insanların hatırasına götürüyor, acılarını bu insanların varlığından güç alarak kapatacağını umuyor. Biri yatakhane arkadaşı Firuze. Boşanan ebeveynleri arasında kalan, kimi sevse elbet kaybettiği ve yalnızlık ile sınanan Firuze. Öteki ise Ozan; her an yardımına koşmaya hazır, yarım kalmış aşkların tamamlanacağına ve masallara olan umuduyla seven adam. Firuze ve Ozan, Öykü’nün kendini bulma yolculuğunun parçaları.
Geçmiş travmalar, ilişkiler ve kendi iç dünyasıyla hesaplaşmasını merkezine alan hayal ile gerçeklik arasındaki ince çizgide enfes bir roman Evvel Bahar. Öykü, bir yandan hatıraların ağırlığını taşırken, diğer yandan yeni bir başlangıç yapma isteği ile mücadele ediyor. Bizlere tanıştırdığı karakterleri tanırken hayatlarından geçiyor okur. 90'lı yıllardan bugüne taşınan duygusal kök, Öykü’nün bugünkü ilişkileri, aslında o dönemin yankısı gibi. O kadar çok satırın altını çizdim ki. Yazarın okuduğum diğer iki eseri toksik ve anti-kahramanların öne çıktığı romanlardı ama Evvel Bahar tam tersi, sarılmak ve omzumda teselli etmek istediğim karakterlerdi. Edebiyatımızda çok güçlü yazarlar ve eserleri var, işte onlardan biri ve yılın favorilerinden, canıgönülden tavsiyemdir.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.