Eğitim Üzerine1000Kitap
Émile, Rousseau’nun eğitimi bir bilgi aktarma süreci değil, insanın doğasını bozmadan onu yetiştirme sanatı olarak gördüğü değerli bir eser. Kitabın merkezinde “doğal insan” fikri vardır: Rousseau’ya göre insan doğası temelinde iyidir; onu kötü yapan toplum dayatmaları, erken yaşta yüklenen toplumsal beklentiler, alışkanlıklar ve disiplindir.
Eserde eğitim, klasik anlamda ezber, sınıf ve bilgi aktarımı üzerinden değil; deneyim elde etme, hata yapma özgürlüğü ve çevreyle doğrudan temas üzerinden işlenir. Emile adlı çocuk, kalıplaşmış bir okul düzeni yerine deneyimlemenin ön plana çıktığı bir süreçte, bizzat hayatın kendisi tarafından eğitilir. Çocuk pasif bir bilgi alıcısı değil, kendi yaşantıları üzerinden öğrenen bir bireydir.
Eser, özellikle erken yaşta çocuğun “alışkanlıklarla şekillendirilmemesi” üzerine yoğunlaşır. Bu süreçte alışkanlıkların güven sağladığı; ancak beraberinde, insanın ilerleyen hayatına büyük etki eden bağımlılıklar üretip özgür iradenin önünü kesebildiği vurgulanır. Eğitim, alışkanlıklarla ve kalıplaşmış düzenlerle sınırlandırılan bir süreçten ziyade, çocuğun doğuştan gelen gelişim ritmine uygun biçimde ele alınmalıdır.
Kitap, çocuğu yetişkinin kopyası olarak değil, kendi gelişim dönemleri olan bağımsız bir varlık olarak görme fikrine güçlü biçimde odaklanır. Kimi zaman Rousseau’nun fikirleri bana aşırı idealist gelmiştir; zira günümüzde toplumsal gerçeklik, tamamen “doğal, bağımsız ve alışkanlıklar ile rutinden uzak” bir eğitimi taşıyamaz.
Sonuç olarak Emile, eğitimi otoriteye değil doğaya yaklaştıran bir eserdir. Bireyin özgürlüğü temelinde ilerleyen bu eserde Rousseau’nun fikirleri günümüzde de sıkça eleştirilir. Sadece eğitimcilerin değil, “yetişme” üzerine bir şeyler okumak isteyen herkes için önerilir. Keyifli okumalar.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.