"Duyguların şiddeti ve insanların birbirine yabancılaşması..."
Lea ve babasının birbirine tutunmaya çalışırken birbirine nasıl yabancılaştığını anlatan, okuyuca o derin ve yaralayıcı duyguları hissettiren bir kitap. Bazı kısımlarda gereksiz ayrıntılarla okuyucu sıksa da genel olarak akıcı bir kitap. Sadece Lea'nın o buhranlı, içe dönük, bastırdığı duyguların dengesiz çıkışı okuyucu da bunaltıyor. Yazar o şiddetli duyguları hissettirmeyi başarmış bence.
Annesine bağlı olan Lea, küçük yaşta annesiz kalmanın verdiği acıyla içe kapanık, sessiz bir çocuk olur. Ta ki Bern Garı'nda duyduğu keman sesine kadar. O keman sesi Lea'nın tekrar dış dünya ile bağlantı kurmasını sağlamıştı ama bazen en derin tutkularımız beraberinde en acı günlerin anahtarı olur. Sevgisini gösteremese de kızının bu tutkusu ve hayata tutunma çabası için elinden gelen her şeyi yapan Van Viliet de umduğunu bulamayacak ve Lea'nın buhranlı hayatını da bizzat onun ağzından öğreneceğiz.
Burada sanatın iyileştirici gücünün 'Sevgi' karşısında nasıl eksik kaldığını gördüm. Bir tutkuyla başladığı keman ne yasını dindirebildi ne sevgi açlığını ne de hayata tutunma çabasını destekleyebildi. Bertrand Russel'in sözü tam da buraya uygun: "Hepimiz sevgi için doğmuşuzdur. Sevgi; var olmanın bir amacı ve sonucudur."
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.