Yazar:
Pascal Mercier
Çevirmen:
Neylan Eryar
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 7 dk.
Sayfa Sayısı:
216
Basım Tarihi:
19 Ekim 2022
İlk Yayın Tarihi:
Mart 2014
Yayınevi:
Sia Kitap
ISBN:
9786258129281
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sonunda bu karamsar kitabı bitirdim çok şükür. Kitap kesinlikle kötü yazılmamış, kurgusu güzel ancak aşırı derecede ağır bir kitap olmuş. Hem duygusal olarak hem de yazısal olarak ağır bir kitaptı. Lea, küçük bir kız çocuğuyken annesini kaybetmesi ile birlikte babası Martijn ile baş başa kalır. Küçük bir kız çocuğu olarak annesi ile daha yakın olduğu için de annesinin gitmesini atlatamazken bir gün metro istasyonunda keman sesi duyar ve koşup dinler ve o keman sesinden çok etkilenir böylelikle Lea’nın keman ile olan ilişkisi başlar. Martijn kızının anne kaybından ve duygusallığından sonra kemana olan ilgisini körüklemek için bir keman alır ve o sırada da Marie ile tanışırlar ve Marie Lea’ya hocalık yapar. Maalesef bence Martijn’in psikolojik sorunları var ve aynı Lea gibi kendisini insanlara bağlayıp başka insanlar ile samimi olduklarında kıskançlık ve karamsarlık yapıyorlar Lea da aynı şekilde. Bir süre sonra Lea kemanı ile çok iyi yerlere gelir ve Levy ile karşılaşır ve Levy ile çalışmaya başlar. Levy yaşça büyük olmasına rağmen Lea’yı çok etkilemiştir ve Lea resmen aşık olur ancak mutlu son ile bitmez ve bu Lea’yı ve babasını mutsuz sona iter. Kitap başlarda size kafanızda farklı farklı senaryo yazdırıyor en son o yazdırdığı hiçbir senaryoya uymuyor. Babası iyi olmasına rağmen duygularını çok fazla içinde yaşayan ve dış etkisi fazla olmayan ve dış etkilerden çok fazla etkilenen bir karakter olduğundan bir noktada sizi kanser ediyor. Güzel kitaptı tek sıkıntısı akmadı kitap bazı noktalarda çok durağandı ve çok karamsardı insanın içini aşırı karartan bir kitap olmuş ama onun dışında okuması kolay güzel bir roman olmuş.
Kurduğumuz kadar kuramadığımız bağlardan da sorumluyuz
"Duygularımızın gölgesini başkalarının üzerine düşürürüz onlarınki de bizim üzerimize düşer. Bazen boğacak gibi olur bunlar bizi. Yine de onlar olmasaydı yaşamımız kapkaranlık olurdu." diye eski bir mezar yazısına yer verilmiş kitabın baş kısmında. Kitapta da tam olarak bunun, insanı boğulacak gibi hissettiren duyguların, üzerinde durulmuş.
Kitap hakkında birkaç inceleme okudum, sanırım biraz yoğun duygular görmeye alışmışız, sevginin her türlüsünde tutku ve derin bi' bağlılık hissedince çekiliyoruz olayın içine. Ama burada sevgisini hissettiremeyen daha doğrusu nasıl hissettireceğini bilmeyen bir baba görüyoruz; Martijn van Vliet. Belki de daha da ötesinde sevmeyi bilmeyen bir baba...
Kızının kendisine göstermediği sevgiyi başkalarına göstermesini kabullenemeyen hatta onları kıskanan (buradaki Lea'nın sevgisini de abartı beklemeyin, sevmeyi bilmeyen bir babanın ne kadar sevebilen bi' kızı olabilir ki zaten!) ama kızı keman çalabilsin diye onun için tüm fedakârlıkları yapan bir baba... Çünkü Lea'nın sevgisini kazanmak için aracı olabileceğini düşünüyordu bu fedakârlıkların, ama her seferinde hayal kırıklığına uğradı.
Lea ise annesinin ölümüyle gömüldüğü yalnızlıkla baş edemedi, kemana tutundu/ tutunmaya çalıştı. Aldığı eğitimlerle kendini mükemmel bir şekilde geliştirdi ama sadece müzik konusunda. İnsanlarla arasına koyduğu mesafe, yaşadığı stres bedensel tepkilerle açığa çıkıyordu. En sonunda da buna dayanamadı. Dayanılabilir miydi?.. emin değilim. Lea'nın babasıyla kuramadığı bağ dünya ile de bağ kuramamasına neden oluyordu. Sessizliğiyle, içe dönüklüğüyle kendini korumaya çalışıyordu ama aynı zamanda da tüketiyordu.
Baba ile yakınlık kurmaktan korktuğunu bile düşünebiliriz, sonuçta yakınlık kurduğu annesini küçük yaşta kaybeden bir çocuğun babasıyla yakınlık
Kendi şahsi merakım yüzünden aldığım bir kitaptı Lea bir keman seviyor olmam etkili oldu
Kitap Lea ' nın annesinin ölümünden sonra içine kapanması cansızlaşmasıyla başlıyor ve kızının bu cendereden çıkması için çabalayan bir babayı eksene alıyor Kızının Keman ' a olan tutkusunu farkedip onun için herşeyi yapıyor Peki Lea bu tutku serüveninde nasıl birine dönüşecekti ? Bir baba kızına karşı bu kadar fedakarlık yaparken kendini unutması adil miydi ? Bu iki soruyla kitap sizi başbaşa bırakıyor benim kanımca...
Müzik iyileştirici bir güç olabilir mi ? ( Tabiki de :) )
Not : Lea ibranince de " yorgun " anlamına gelmektedir
Yarım bırakma kararı aldığım nadir kitaplardan biri oldu
Bu kitaba büyük bir beklentiyle başladım. Müzik, yalnızlık ve insanın iç dünyası gibi beni normalde çok etkileyen temalar vardı. Ancak ne yazık ki okudukça kitapla aramda bir bağ kurulmadı.
Anlatım baştan sona mesafeli, soğuk ve duygudan uzak ilerliyor. Karakterler var ama içlerine giremiyoruz; yaşananlar aktarılıyor fakat hissedilmiyor. Özellikle ilk bölümlerde hikâye beni içine çekmek yerine dışarıda bıraktı. Aksiyon beklemediğimi biliyordum ama bu kadar ruhsuz ve durağan bir akış da beklemiyordum.
Lea’nın kemanla olan ilişkisi ve müzik üzerinden kurulmak istenen atmosfer, benim için yeterince derinleşmedi. Kitap, büyük bir yüzleşme ya da çarpıcı bir son da sunmuyor. Hayatın sessizliğini anlatmak istemiş olabilir ama bu sessizlik bana geçmedi.
Belki doğru zamanda, doğru ruh hâlinde okunduğunda anlam bulan bir kitap olabilir. Fakat duygusu güçlü, insanın kalbine dokunan hikâyeler seven biri olarak bu kitap beni maalesef etkilemedi.
Hikaye içinde hikaye gizleyen, kişisel tahlillerin çok iyi betimlendiği sürükleyici bir roman. İnsanın hayatının tek bir anda hatta belki de tek bir sesle ne derece değişebildiğinin en somut örneği. Kitap kapağı bir albümü andırsa da içerde çok iyi bir hikaye bizleri bekliyor. Belli noktalarda belki de çeviri kaynaklı kopmalar yaşasanız da geri dönüp toplamanız zaman almayacak..
Bir Kitabın Yasını Tutmak
"Kitabın son on sayfası parmaklarımın ucundayken, hikayenin beni nereye sürüklediğini hissedebiliyordum ama yine de o sona hazır değildim. Son satırları okurken kelimeler sanki kağıttan çıkıp boğazımda düğümlendi. O son noktayı koyduğum an, içimde bir şeylerin koptuğunu hissettim ve kendimi bir anda ağlarken buldum.
Nedenini tam olarak isimlendiremiyordum o an. Lea’nın o kendi inşa ettiği yalnızlığı mıydı beni bu kadar sarsan, yoksa o kadar çabaya rağmen bazı şeylerin asla düzelmeyecek olması mı? Sanki bir boşluğun kıyısında durmuş, Lea’nın o boşluğa usulca bırakılışını izlemişim gibi bir çaresizlik çöktü üzerime.
Kitabı kapatıp kenara bıraktığımda, odadaki sessizlik bile canımı yaktı. Bir insanın ruhunun bu kadar ince, bu kadar kırılgan olabilmesi ve o kırıklardan sızan kederin benim içime bu denli dolması... Sadece bir hikaye okumamıştım; sanki hiç tanımadığım birinin yasını tutuyordum. Öylece kaldım o son sayfanın etkisinde, dökülen her gözyaşında Lea’nın ve babasının o sessiz vedasını hissettim."
7/10
2022 397. kitabı
Pascal Mercier, İsviçreli yazar ve filozof Peter Bieri'nin takma adıdır. Bieri, hem Londra'da hem de Heidelberg'de felsefe, İngiliz çalışmaları ve Hint çalışmaları okudu.
"Lea", Martijn van Vliet'in karısının ölümüyle başlar. Kederli genç kızı Lea, karanlığın içinde kaybolmuş, dünyadan kopmuştur. Sonra tren istasyonunun koridorunda çalan yabancı keman sesi duyar ve hayata döner. Bach çalan sokak çalgıcısına büyülenmiş gibi olan Lea, enstrümanı öğrenmeye yemin ederek yasından çıkar. Ve bu hassas kıvılcıma tanık olan babası, onu mutlu etmek için elinden gelen her şeyi yapacağına söz verir. Lea olağanüstü müzik yeteneğine dönüşür, her şeyi tüketen tutkusu onu ülkenin en iyi oyuncularından biri yapar; ama şöhreti çiçek açtıkça babasıyla olan ilişkisi kurur. Onu yakınında tutamayan Lea, istemeden de olsa Lea'yı bu yeni keşfedilen bağımsızlığın daha da derinine iter ve kızına tutunmak için çaresiz kalan Martijn, ikisini de yok etmekle tehdit eden eyleme dönüşür. Deha ve deliliğin arasında olan Lea , sanatsal mükemmelliğin taleplerinin yanı sıra kıskançlık ve fedakarlığın zarar verici gücünü ortaya koyar. Mercier, kendimizi ve ailelerimizi anlamak için çabaladığımız dokunaklı yolları anlatırken ilişkiler üzerinden güzel 1yolculuğa çıkarır. Benim için durağan okuma olsa da severek okudum. Herkese anlamlı okumalar dilerim...
"Duyguların şiddeti ve insanların birbirine yabancılaşması..."
Lea ve babasının birbirine tutunmaya çalışırken birbirine nasıl yabancılaştığını anlatan, okuyuca o derin ve yaralayıcı duyguları hissettiren bir kitap. Bazı kısımlarda gereksiz ayrıntılarla okuyucu sıksa da genel olarak akıcı bir kitap. Sadece Lea'nın o buhranlı, içe dönük, bastırdığı duyguların dengesiz çıkışı okuyucu da bunaltıyor. Yazar o şiddetli duyguları hissettirmeyi başarmış bence.
Annesine bağlı olan Lea, küçük yaşta annesiz kalmanın verdiği acıyla içe kapanık, sessiz bir çocuk olur. Ta ki Bern Garı'nda duyduğu keman sesine kadar. O keman sesi Lea'nın tekrar dış dünya ile bağlantı kurmasını sağlamıştı ama bazen en derin tutkularımız beraberinde en acı günlerin anahtarı olur. Sevgisini gösteremese de kızının bu tutkusu ve hayata tutunma çabası için elinden gelen her şeyi yapan Van Viliet de umduğunu bulamayacak ve Lea'nın buhranlı hayatını da bizzat onun ağzından öğreneceğiz.
Burada sanatın iyileştirici gücünün 'Sevgi' karşısında nasıl eksik kaldığını gördüm. Bir tutkuyla başladığı keman ne yasını dindirebildi ne sevgi açlığını ne de hayata tutunma çabasını destekleyebildi. Bertrand Russel'in sözü tam da buraya uygun: "Hepimiz sevgi için doğmuşuzdur. Sevgi; var olmanın bir amacı ve sonucudur."
Okuması o kadar zor bir kitaptı ki benim için, üstelik tam da tatilde bu kadar keyifsiz bir kitap seçtiğime inanamıyorum. İnadımdan yarım da bırakamadım açıkçası.
Ancak bana çok ağır geldi. Sözde suçluluk duygusu üzerine yoğunlaşmış insan psikolojisini işleyen bir kitap ama bana geçmedi hiçbir duygu, benim için çok yüzeysel kaldı. Bu kadar yüzeysel kalmasına rağmen neden bu kadar ağır ve okuması zordu hala anlam da veremiyorum. Ama o duygular, Lea’nın annesiz hayata alışamaması, babasının ise Lea’ya olan sevgisini hiçbir zaman gerçekten gösterememesi, konu güzeldi ama daha derin bir anlatım bekliyordum. Aynı zamanda olayların anlatımının da geçmiş zaman kipiyle olması da rahatsız ediciydi zaman zaman. Bu kitap benim için biraz hayal kırıklığı oldu maalesef.
Puan vermedi
Yani kitap bir şekilde bitti ama çok etkiledi mi derseniz, hayır. Kitabın genel yazımı ya da belki çevirisi akışı çok ağır ve yüzeysel hale getirmiş bence, bu tarz bir hikaye daha başka şekilde anlatılsa daha etkileyici olabilirdi
Yazar Hakkında
Pascal MercierYazar · 4 kitap
23 Haziran 1944'te Bern'de doğan Bieri, Londra ve Heidelberg'de felsefe, klasik filoloji, Hintoloji ve İngilizce çalışmaları okudu. Habilitasyon eğitimini Almanya, Heidelberg'de aldı. 1993'ten 2007'ye kadar Marburg Üniversitesi'nde felsefe tarihi öğrettikten sonra, Berlin Hür Üniversitesi'nde dil felsefesi kürsüsünde bulundu. Berlin'de yaşamaktadır.
Lizbon'a Gece Treni yazarın üçüncü romanıdır. Asıl adını yazarlıkta kullanmayan ve felsefe eğitimi görmüş olan Mercier'nin son romanı Lea 2007'de yayımlanmıştır.
Bieri, 27 Haziran 2023'te 79 yaşında Berlin'de öldü.
