Sonra kendi kendine şöyle dü§ündü: Bütün bu güzellikler ve asaletim neye yarar? Şimdi herkesten daha zavallıyım ben. Kızımın yerini hiçbir şey tutamaz. O olmayınca şarkılar da boş laf ve aldatmacadan öteye gidemiyor. Onun büyüsü, şarkılara hayat ve neşe, güç ve biçim kazandırıyordu. En aşağı hizmetkarımın yerin de olmaya razıyım. Belki o zaman kızım yanımda, bir damadım ve kucağımda oturan torunlarım da olurdu. O zaman başka bir kral olurdum. Kralı kral yapan şey, taç ve toprak değildir. Dünyevi mallara doyum, taşan mutluluk hissi ve sonsuz yeterlik hissidir insanı kral yapan. Şimdi gururumun cezasını çekiyorum. Eşimi kaybetmek beni yeterince sarstı zaten. Bir de bu sınırsız acı!
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.