Hanımlar, beyler
Dövüş kulübü’ne hoş geldiniz.
Dövüş Kulübü’nün ilk kuralı, dövüş kulübü hakkında konuşmamaktır.
Dövüş Kulübü’nün ikinci kuralı, dövüş kulübü hakkında konuşmamaktır!
Dövüş Kulübünün üçüncü kuralı biri “pes” diye bağırır, sakatlanır ya da bayılırsa dövüş sona erer.
Dördüncü kural, bir dövüşte yalnızca iki kişi dövüşür.
Beşinci kural her seferde tek bir dövüş gerçekleşir.
Altıncı kural t-shirt ve ayakkabı yok.
Yedinci kural, dövüş ne kadar sürmesi gerekiyorsa o kadar sürer.
Sekizinci ve son kural, eğer bu Dövüş Kulübü’nde ilk gecenizse, dövüşmek zorundasınız.
Uykusuzluk hastalığından muzdarip, monoton bir ofis hayatına ve IKEA mobilyalarına hapsolmuş İsimsiz Anlatıcı, hayatındaki boşluğu kanser destek gruplarına giderek doldurmaya çalışır. Bu gruplarda kendisi gibi bir sahtekar olan Marla Singer ile tanışır. Ancak hayatı, gizemli ve karizmatik Tyler Durden ile tanıştığında kökten değişir.
Tyler ile birlikte, erkeklerin birbirlerini döverek modern hayatın uyuşukluğundan kurtulmaya çalıştığı gizli bir "Dövüş Kulübü" kurarlar. Kulüp kısa sürede büyüyerek sisteme karşı bir terör örgütü olan Kargaşa Projesine dönüşür. Anlatıcı, Tyler’ın kontrolü ele geçirmesinden rahatsız olmaya başladığında ise sarsıcı gerçeği öğrenir:
(SPOİLER)
Tyler Durden aslında yoktur. Tyler, Anlatıcı’nın bastırılmış arzularından, öfkesinden ve modern dünyaya olan nefretinden yarattığı ikinci bir kişiliktir. Anlatıcı, kendi yarattığı bu yıkım makinesini durdurmak için kendisiyle, yani Tyler ile kanlı bir hesaplaşmaya girmek zorundadır.
Haddimi aşarak Dövüş Kulübü'nün ilk kuralını bozuyorum. Sanırım ikincisini de... ( Dövüş Kulübü hakkında konuşmayacaksınız.)
Dövüş Kulübü'nü bitirdiğimde hissettiğim ilk şey, etrafımı saran o devasa nesne hapishanesi oldu. Tyler Durden bir anarşistten çok, bize aynayı tutan bir gerçeklik. Bizler bugün eşyalarımıza hizmet eden, kazandığımız paranın kölesi olan ve markaların arkasına saklanan figüranlarız. Arabamız bizi bir yere götürmüyor; biz onun imajını taşımak için yaşıyoruz. Bizler eşyalarımıza sahip olduğumuzu sanırken, aslında eşyalarımız bize sahip oluyor; bizi tanımlıyor ve bizi birer tüketim nesnesine indirgiyor.
Hakan Günday'dan ötürü yeraltı edebiyatı severim. Hakan Günday’ın o sert ve yalın yeraltı dünyasında hissettiğim o insanın çiğ gerçeği Palahniuk’un bu kaosunda da yüzüme çarptı.
Marla Singer bu hikayede çok özel bir yerde duruyor. Herkesin bir maske taktığı, mobilya kataloglarından fırlamış sahte hayatlar yaşadığı bu evrende Marla; tüm arızalarıyla, dürüstlüğüyle ve yıkımıyla aslında en normal olanımız. O, anlatıcının hayatına giren bir kaos değil, anlatıcının içindeki kaosun dışarıdaki yansıması.
Kitabın sonundaki o psikolojik yarılma ise edebi anlamda beni Dostoyevski’nin Öteki kitabına götürdü. Tıpkı Goliadkin gibi, bizim isimsiz anlatıcımız da toplumun beklentileri, modern hayatın baskısı ve o steril ofis yaşamı altında o kadar çok ezilmiş ki; ruhu en sonunda bir başka benlik doğurmak zorunda kalmış. Tyler Durden, aslında anlatıcının ve belki de hepimizin bastırılmış, toplumun ayıp ya da yasak dediği, sisteme orta parmak çeken o hırçın tarafı. Hepimizin içinde bir Tyler Durden var; ama bizler o IKEA kataloglarındaki kusursuz hayatlarımıza o kadar gömülmüşüz ki, kendi içimizdeki bu öteki ile yüzleşecek cesareti ancak bir yıkım anında bulabiliyoruz. Bu kitap sadece bir dövüş hikayesi değil, modern insanın kendi özgürlüğüne duyduğu özlemin hikayesi.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.