DİKKAT: Sürprizbozan (Spoiler) içerir!
Bu kitabı okurken bir alıntıda durup kaldım. Şöyle bahsetmiş:
"İsterim ki iki kardeş vicdanı, yani vicdanlarımız birbirlerinin aynası olsun... Her ikimizden de ortaya çıkacak işin o aynalarda tıpatıp yansıyan bir şekli bulunsun."
Hepimizin vicdanları ortak olabilir miydi? Özellikle Meftun ve Raci kardeşleri okudukça bunun mümkün olamayacağını daha da iyi anladım. Kardeş olsalar bile hayata bakış açıları, kararları, istekleri, düşünceleri hep farklıydı.
Burada çok farklı karakterlerden bahsedilmiş. Özellikle bazılarının diyaloglarını okurken gülmüştüm. Ama sonlarına doğru gelen durumu gördükçe; keşke her şey başta olduğu gibi kalsaydı dedim.
Meftun karakterinin bitmez bilmeyen hırsları bütün aileyi farklı yollara sürükledi. İnsanlar yaşadıkları kötü tecrübelerden biraz olsun ders çıkarıp bundan sonraki yaşamında daha dikkatli olurlar diye düşünürüz. Ancak Meftun öyle bir kibir içinde kalmış ki, kendine göre doğru dediği yollarda sabit kalmış. Hayatta öğrendiği şeyler sadece dış görünümden ibaret kalmış.
Bazen ne kadar çok şey bilirsek bilelim, eğer o bilgiyi karakterimize katamıyorsak yerimizde sayıyoruz demektir. Tıpkı kitapta geçen şu soruda olduğu gibi:
"Hırs ve açgözlülük de sağlığa zarar veren bir çeşit hastalık değil midir?"
·
23 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.