Klinik, beni arka kapağında yazan “ Tanısı konulamayan rahatsızlıklar ve adı konulamayan korkular, Klinik’te insanın kendine yabancılaşmasına dönüşüyor.” cümlesiyle cezbetti.
Yazarın dili Franz Kafka’nın kara mizahına benzetilse de bana “Kötü hissetmiyorum.” olan ilk cümlesiyle Albert Camus Yabancı’yı daha çok andırdı. Hem Camus hem de Kafka’nın diline alışkın biri bence severek okur.
Başrol, yaşadıklarını anlamlandırmakta zorlanmaktadır ve tek doğru bildiği profesör beye tedavi olması gerektiğidir. Klinik, iş verimliliği yüksek bir devlet hastanesidir. Büyük bir labirente benzeyen klinikte başrol hastamız profesöre beye ulaşmaya çalışmakta. Klinik çalışanlarından duyduğu “profesör en ilginç vakalarla ilgilenir” sözleriyle profesör için uygun ilginç bir vaka olmak için çabalar.
Profesör bey olarak tanımlanan karakteri doğrudan okuyamıyoruz daha çok çalışan ve be hastalardan dolaylı dinliyoruz. Ancak aileyle, aile yaşamıyla, eski yaşanmışlıklarla ilgilenmesi bana psikanalizi ve özellikle Adleriyen kuramı fazlasıyla hissettirdi.
Vaka çözümlenmiyor ve biraz havada kalıyor sonu ancak ben bu kara mizahı çok sevdim.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.