"ZÜRAFALARLA BATIYA DOĞRU"
"İnsan nerede büyüdüyse, orası sonsuza dek içinde kalır, sana iyi de gelse kötü de gelse, her şey unutulsa bile orası hatırlanır. Neredeyse seni öldürecek olsa bile. Yaşadıklarının rüyalarına sızıp kâbuslarını körüklese bile. Bazen oradan kaçıp bir daha dönmemeye yemin etsen bile, günün birinde kendini tam da oraya dönerken bulursun. Hayatının geri kalanına başka bir yerde devam edebilmek için tek dileğin, kafanı eğip aklını kaybetmeden oradan geçip gitmek olur.
Ne demişler? Dilekler at olsaydı dilenciler binerdi ama hiçbir dilenci bu söz yüzünden dilek dilemeyi bırakmaz."
Bazı kitaplar vardırki, bizi sadece hikâyesiyle değil, ardında bıraktığı hislede dönüştürür. Sayfalar arasında öyle bir yolculuğa çıkarız ki, kendimizi tozlu yollarda, 1938 model bir kamyonetin direksiyonunda buluruz okurken.
1938 yılı, Büyük Buhran’ın yaralarının hâlâ taze olduğu, Amerika’nın çalkantılı bir dönemi. Tam bu sırada, bir gemi kazasından kurtarılan iki Afrika zürafası, New York’tan San Diego Hayvanat Bahçesi’ne götürülmek zorundadır. Kıtanın bir ucundan diğerine uzanan bu zorlu yolculuk, üç sıradışı insanı bir araya getirir: yetim bir genç, inatçı bir hayvan bakıcısı ve Amerika’nın ilk kadın gazetecilerinden biri. Bu sıradışı yolculuk o kadar ustalıkla kurgulanmış ki, kurgu ile gerçeğin iç içe geçtiğini hissetmemek elde değil. Ancak hikâye, göründüğünden çok daha derin.
Atlantik’i aşıp Amerika’ya getirilen iki Afrika zürafasını, ülkenin öbür ucuna, San Diego Hayvanat Bahçesi’ne ulaştırmak için dönemin şartlarına göre özel olarak hazırlanmış 1938 model bir kamyonetle yola çıkılır. Bu sıradışı kargonun şoförü ise henüz çok genç ve yetim olan Woodrow Wilson Nickel. Yanında hayvan bakıcısı Riley Jones ve gazeteci Augusto Red ile birlikte tam 12 gün sürecek bu destansı yolculuk başlar. Peki zürafalar sağ salim varacak mı? Başlarına neler gelecek?
Çöl fırtınaları, tozla kaplanmış kasabalar, insanlığın en beklenmedik yüzleri, umudunu kaybetmiş insanlar ve tam da böyle bir ortamda yeşeren inanılmaz bir dostluk.
O dönemin çaresizliği ve yoksulluğu öyle canlı betimlenmiş ki, sayfaları çevirirken kendimizi rüzgârın savurduğu tozların arasında buluyoruz. Özellikle yetim gencin zürafalarla olan ilişkisi, travmalarla yoğrulmuş bir ruhun sevgi sayesinde nasıl iyileşebileceğini gösteren enfes bir anlatı. Hayvanlarla kurulan o sessiz ama güçlü bağ, sayfalardan taşıp bize de dokunuyor.
Yazar bize sadece bir taşıma hikâyesi anlatmıyor; travmalarla yoğrulmuş bir çocuğun, hayvanlarla kurduğu özel bağ sayesinde kendini bulma mücadelesine de tanıklık ediyoruz. Zürafalar, ona geçmişin acılarından sıyrılmayı, dostluğun ve sadakatin ne demek olduğunu öğretiyor.
Rüzgârı hissediyor, zürafaların tedirgin bakışlarını görüyor, karakterlerle birlikte heyecanlanıyorsunuz.
Ancak bu yolculuk, aslında herkes için bambaşka bir anlam taşıyor:
· Woodrow için geçmişinin travmalarıyla, yetimliğin ağırlığıyla yüzleşme fırsatı
· Riley Jones için sadakatin ve bağlılığın yeniden tanımı
· Augusto Red için ise belki de hayatının en sıradışı röportajı
Kitabı okurken en çok etkilendiğim şeylerden biri, hayvanlarla insanlar arasındaki o tarifsiz sevgi bağı oldu. Zürafalarla geçen her an, sayfalardan sıyrılıp doğrudan yüreğime işledi. Gerçek bir hikâyeden ilham alınması, bu duyguyu daha da derinleştiriyor. Çünkü biliyorsunuz ki bu zarif devler gerçekten o yollardan geçti, gerçekten korktular, gerçekten sevildiler.
Bu kitap size ne hissettirecek?
Sevginin sınır tanımadığını, cesaretin bazen dört ayaklı dostlardan öğrenildiğini ve bazı yolculukların varış noktasından çok, insanın içinde bıraktığı izlerle anlam kazandığını.
Bazı yolculuklar, yalnızca gidilen yerle değil, yolculuğun bizde bıraktığı izlerle anlam kazanır.
Kitapla Kalın.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.