Geriye dönüş tekniğiyle kurgulanan bu kitap ne kadar realist bir hikaye sunmaya çalışsa da yazarın romantikliği göz ardı edilemez. Gezgin olan yan karakterimizin, bir ineğe 3-4 isimle çağıran köylünün yanına "bu ineğin kaç ismi var yahu?" sorusuyla söz ana karakterimiz olan Fugie'ye geçer. Kitapta beni tek etkileyen şey ineğe birçok isimle seslenmesindeki sebep "Yalnız hissetmesin." demesiydi. Kitabın ilerleyişi Fugie'nin kumar takıntısı ve karakter bozukluğu ve dibi görüşü çok güzel anlatılmış fakat hikaye bundan sonra bozuyor. Eşinin bu kadar anlayışlı olması saçmalık ama o dönem itibariyle düşünürsek fena değildi. Tutumcu bir eş olduğu için hoşuma gittiğini de reddedemeyeceğim. Annesinin ölümü, askere bir anda alınması hikayeyi canlı tutuyordu fakat Young için ablasını gönderdiklerinden sonra sadece ağladılar, çalıştılar, pirinç çorbası iştiler ve ağladılar. O kadar basitleşen tekrarlarla ilerledi ki hikaye yazarın çözümü sıra sıra herkesi öldürmekti herhalde. Başardı fakat hikaye zaten sıkıcılaşmıştı. Oğlunun ölümü bir anda arkaya atıldı. Kız kardeşinin ölümü de. Ölümleri bu kadar basit tutması hele sondaki Exe'nin ölümümü.
Yazar bir yerden sonra sıkıldı ve bitirmek istedi izlenimine kapıldım. Hastanenin, Fugie'de tramva yaratmasını sevdim.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.