bence unutmanın değil, hatırlamanın ağırlığını yazan bir kitaptı. geçmişin koridorlarında dolaşıyormuşum gibi hissettirdi. Nermin Yıldırım’ın dili öyle içten ve şiirliydi ki bazı cümlelerin altını çizmeden geçemedim; bazı cümleler sanki bir anıyı değil de bir duyguyu anlatıyordu. Süreyya’yı okurken şunu düşündüm: bazı insanlar yaşadıkları her şeyi unutmuş gibi yapar ama aslında en küçük anının bile yükünü içinde taşır. o, konuşurken bile suskunluğu hissedilen bir karakterdi bence. en etkileyici tarafı ise kırılmış olmasına rağmen hâlâ sevgiye tutunmaya çalışmasıydı. Süreyya bana, insanın bazen yıllarca kendinden kaçıp sonunda yine kendi yaralarına döndüğünü hissettirdi. kitap bittiğinde aklımda en çok onun yalnızlığı kaldı. Nermin Yıldırım ile tanıştığıma çok memnunum.. :) 
Nermin Yıldırım
Nermin Yıldırım
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.