100 syf.
·3 günde·Puan vermedi
Evet ve sonunda İvan İlyiç ölür! Bütün ölümler anlamsızdır. Ama İvan'ın ölümü en anlamsızıdır. Çünkü İvan, tam olması gerektiği gibi yaşayan birisidir. İvan'ın ölmesine gerek yoktur. Ölüm İvan'ın dışında varolduğunu iddia edenler için geçerlidir. İvan ise ölmeyi değil yaşamayı hak eden birisidir. Ölüm! Tamam da neden acılar içinde ölüyor ki İvan! Ölümü haketmediği gibi acı içinde ölmeyi hiç haketmemiştir.
Bu cümleler senin 'böğründe' bir acı doğurmamıştır belki ey aziz okuyucu! Ama İvan'ın 'böğrü' acımaktadır. Doktorlar da acı verir insana. Çünkü onlar da kendilerince tam doğru insanlardır! Tıpkı İvan'ın tam doğru bir yargıç olduğu gibi. Kendi kurgusunda kusursuz yaşayanların iddiasıdır bu. Hepimiz mükemmelizdir. Yanlış olan, suçlu olan hep diğerleridir.
Ölüm bir hakikat ise, ölmesi gereken hep başkalarıdır. Zaten İvan'ın ölümünü duyan dostlarının! Ne yapalım ölen o biz değiliz ki tavrı da bundandır.
Kıyımızda, köşemizde o kadar çok ölüme karşın duyarsızlığımızı, kendi ölümü üzerinden İvan İlyiç bize anlatmakta. Ben de ölürüm dedirtir bize. Çünkü hiçbirimiz İvan kadar mükemmel değilizdir. İvan öldüğüne hatta acılar içinde öldüğüne göre gerisi boştur. O boşlukta aile sallanır, dostlar sallanır, makam ve mevki sallanır.
Bir trajedi değildir ölüm. Sadece biz ölünce trajediye dönüşür. Çünkü biz ölmeyi hak etmeyenlerdeniz. Biz mükemmeliz.

Evet, duydunuz mu İvan İlyiç ölmüş! Veya
Duydunuz mu İvan İlyiç de ölmüş!
'de' ekinin en anlamlı olduğu yerlerden birisi. Ölümü kanıksama ile ölümü hissetme arasındaki ince çizgi burda sanırım.