‘’Verdiğin sonsuza dek senindir. Sakladığın ise ebediyen yitmiştir”
“Mösyö İbrahim ve Kuran’ın Çiçekleri”, dışarıdan bakınca basit bir dostluk hikâyesi gibi duruyor: Yahudi bir çocuk olan Momo ile mahalledeki Arap bakkal Mösyö İbrahim’in yolu kesişiyor. Ama işin aslı, bu iki yalnız ruhun birbirine tutunarak hayata yeniden anlam vermesi. Schmitt burada büyük laflar etmek yerine küçük anların kıymetini gösteriyor—ki zaten hayat dediğin şey de çoğu zaman o küçük anların toplamı.
İnsan olmak, ait olduğun etiketlerden daha büyük bir şeydir.
Dili çok sade, ama o sadeliğin altında derin bir sarsıntı var. Okurken “bu kadar mıydı?” diyorsun, kapattıktan sonra ise “nasıl bu kadar etkiledi?” diye düşünüyorsun.
Benim için bu kitap kısa ama hafife alınacak gibi değil. İçini ısıtan, bazen de düşündüren hızlı bir okuma sunuyor. Her şeyin ötesinde kalbe iyi gelen bir tarafta yer alıyor.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.