Fabrika Dumanında Boğulan Hayaller
Eserde Halil karakteri, okuyucuda derin bir antipati uyandırır. Cemile’ye duyduğu karşılıksız aşkın ötesinde, genç kadının Necati’ye olan hislerini hiçe sayması ve maddi üstünlüğünü bir "idealize etme" aracı olarak kullanması, onun sığ bakış açısını gözler önüne serer. Halil’e göre evlilik, sevgiyle değil; paranın gücüyle ikna edilebilecek bir ticari anlaşmadır. Onun bu kibri, insani değerlerin üzerini örten bir zırh gibidir.
Romanın kalbinde; açlık ve sefalet kıskacındaki insanların, fabrika köşelerinde düşük ücretlere mahkûm edilişi yatar. İşçilerin, daha fazlasını hayal dahi edemeyecek kadar kanıksadıkları bu sömürü düzeni, bir "sorgusuz kabulleniş" destanıdır. Hayatlar, fabrika sahiplerinin lütfettiği birkaç kuruşa boyun eğerek, tıpkı hüzünlü ve tekdüze bir siyah-beyaz film gibi akıp gider.
Bu karanlık ve gri atmosferde, tek umut ışığı ve yegâne renk; Cemile ile Necati’nin arasındaki saf aşktır. Bu aşk dışında kalan her şey, yoksulluğun ve çaresizliğin tozlu gölgesinde kalmıştır.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.