"DUAYI YENİDEN KEŞFETMEK"
"Dua, imanda istikrarı tesis eder. İnançlı ama hiç dua etmeyen birinin imanının sabitliğinin bozulması, bir sarsıntı anında yitip gitmesi ihtimal dahilindedir. Çünkü dua, imanı canlı tutan bir ruh, onu muhafaza altına alan bir fanustur. Allah'ı hatırlatan güçlü bir zikirdir. İnsanı en hızlı şekilde tevhide taşıyan bir asansördür. İçindeki iman nurunu parlatmak isteyen kimse duaya sarılmalıdır."
İnsanın en derin yalnızlığı, etrafta kimse yokken değil; elini açacak bir kapıyı unuttuğu andır.
İnsan en çok çaresiz kaldığında değil, dua etmediğinde yalnızdır.
İnsan, dertleriyle meşhur bir varlık. Gün geçmiyor ki canımızı sıkan bir şeyle karşılaşmayalım. Geçmişin mutsuzlukları peşimizi bırakmıyor, geleceğin belirsizlikleri şimdiden kaygılandırıyor. Üstelik ne yazık ki çoğu zaman kendi duygu ve düşüncelerimiz bize teselli olacağına, acılarımızı daha da alevlendiriyor. Bir de kontrol edemediğimiz arzular, hevesler, öfke ve ihtiraslar eklenince hayatın tadı iyiden iyiye kaçıyor.
Çaresizlik anında farkındalığımız yüksektir. Acı, sıkıştırır. Ama dua etmediğimizde o sıkışmışlığın içinde açılacak bir pencere olmadığını hissederiz. Asıl yalnızlık budur: Sadece kendi gücünle kalmak.
Dua, her şeyi yönetenle bağ kurmaktır.
Dua, “çaresizim” dediğin yerde “Sana güveniyorum” diyebilmektir.
· Dua, düşmeyi engeller.
· Düştüysek, kalkmayı kolaylaştırır.
· Musibetlere karşı manevi bir kalkan olur.
· Ümitsizlik, hüzün ve korkuyu dağıtır.
Dua sadece bir istek değil; bir dalgakırandır.
Başa geleni durdurmayabilir ama gelenin seni yok etmesine izin vermez.
İnsan duayla Rabbine yöneldiğinde, ilahi hazinelere açılan bir kapının eşiğinde durur. O kapının ardında:
Çözülmeyen mesele yoktur, ulaşılmayacak rahmet yoktur, gelecek korkusu kalmaz.
Dua, sadece zor anın değil, her anın gereğidir.
Sayfalar ilerledikçe şunu daha derinden hissettim: İnsan çaresizlik anlarında dua ile güç buluyor.
Hayatın içinde hepimizi sarsan anlar var. Bazen öyle bir noktaya geliyoruz ki içimizde kendimizi toparlayacak bir çıkış yolu bile bulamıyoruz. Ne kendi düşüncelerimiz teselli ediyor bizi, ne geçmiş tecrübelerimiz. Hatta çoğu zaman duygu ve düşüncelerimiz acılarımızı dindireceğine, daha da alevlendiriyor.
Geçmişteki mutsuzlukları unutamayan, gelecekteki olası tehlikeleri sanki gerçekmiş gibi şimdiden yaşayan bir varlık olarak insan… Kontrol edilemeyen arzular, hevesler, öfke ve ihtiraslar derken hayatın tadı iyiden iyiye kaçıyor.
Bu kitap bana şunu yeniden hatırlattı: Dua, bir istekten öte, insanın Rabbine açılan en güçlü bağlardan biridir.
Gerçek teselliyi ancak duada bulabileceğimizi söylüyor yazar. Her şeyi yönetenle bağ kurduğumuzda hayattan mutluluk devşirebileceğimizi. Bütün gelişmeleri kontrolü altında tutandan medet aldığımız zamanlarda içimizdeki sıkıntılardan kurtulabileceğimizi.
Ve ben bunu okurken değil, okuduktan sonra uygulamaya başladığımda fark ettim: Dua ettikçe içimdeki sıkıntılar hafifliyor, kalbim dinginleşiyor.
Kitapta en çok etkilendiğim bölümlerden biri, duaların farklı işlevlerini anlatan kısımdı:
· Kayıp düşmemizi engelleyen dualar…
· Düşmüşsek hızla kalkmamızı sağlayan dualar…
· Musibetlerden muhafaza eden dualar…
· Acıların tetiklediği ümitsizlik, hüzün ve korkuyu bertaraf eden dualar…
Dua, saadetlerin çoğalma sebebi, felaketlerin dalgakıranı. Sonsuz rahmet hazinelerinin anahtarı, tükenmez manevi kuvvetlerin çekim noktası.
Dua öyle bir kapıdır ki onun ardında insanın her arzusunu yerine getirebilecek, hâlihazırdaki bütün sıkıntılarını çözebilecek ve onu gelecekle ilgili endişelerinin tamamından emin kılabilecek çözümler mevcuttur. Çünkü insan duayla Rabbine yöneldiğinde, ilahi imkân ve hazinelerle buluşur.
Duanın hayatın içinde nasıl bir sığınak olduğunu, sade ama etkili bir dille anlatan bir eser olmuş.
Ne zaman yalnız hissedersen, önce “Acaba etrafım mı kalabalık değil?” diye sorma.
Sor: Dua ediyor muyum?
Çünkü dua eden insan, farkında olsa da olmasa da, bütün kâinatın kendisini işiten bir Rabb’e bağlanmıştır. Ve bağlı olan, asla yalnız değildir.
Kitapla Kalın.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.