Yetenekli Çocuğun Dramı benim için bir kitap olmadı hiçbir zaman. Daha çok, içimde yıllardır sessizce var olan ama adını koyamadığım bir şeyin ilk kez dile gelişi gibiydi. Alice Miller sanki sadece bir kitap yazmamış da, benim içimde saklı kalmış bir çocuğun elinden tutup onu bana göstermiş gibi hissettirdi. Okurken en çok şu gerçekle yüzleştim: “iyi çocuk” olmak sandığım şey, aslında hayatta kalma stratejimdi. Küçüklüğümden beri uyumlu olmak, kırmamaya çalışmak, herkesi anlamak, herkese yetmek… Bunların hepsini bir erdem sandım. Ama Miller’ın anlattıklarıyla fark ettim ki bu, çoğu zaman kendi duygularımı bastırarak, kendimden vazgeçerek kurduğum bir dengeymiş. Ve bu denge, dışarıdan bakıldığında “olgunluk” gibi görünse de içeride sessiz bir yok oluş yaratıyormuş.
Kitap boyunca en çok içime dokunan şey, bastırılmış duyguların yok olmadığı gerçeğiydi. Sadece şekil değiştiriyorlar. Bir bakıyorsun, açıklayamadığın bir huzursuzluk olarak çıkıyorlar. Ya da sebepsiz bir boşluk hissi… Belki de insanın kendine yabancılaşmasının en derin hali bu. Çünkü neyi neden hissettiğini bile anlayamıyorsun. Miller’ın “gerçek benlik” ve “sahte benlik” ayrımı beni çok sarstı. Çünkü fark ettim ki ben uzun zamandır başkalarının sevgisini kaybetmemek için inşa ettiğim bir versiyonumla yaşıyorum. Sevilmek için şekil değiştiren, kırılmamak için susan, anlaşılmak yerine anlaşılır olan bir versiyon… Ama o gerçek benlik, hâlâ bir yerlerde bekliyor. Belki kırgın, belki yorgun ama hâlâ var. Bu kitabı okurken kendime kızdığım anlar da oldu. “Neden bu kadar bastırdın?”, “Neden hiç kendini savunmadın?” diye içimden geçirdim. Ama sonra Miller’ın en önemli şeylerden birini hatırlattığını fark ettim: Çocuklar seçmez, adapte olur. Sevilmek için, kabul görmek için, hayatta kalmak için… O yüzden belki de kendime kızmak yerine, o çocuğu anlamam gerekiyor. En acı gerçeklerden biri de şu oldu: İnsan bazen en çok sevdiği, en çok ihtiyaç duyduğu kişiler tarafından görülmez. Ve bu görülmeyiş, fiziksel bir yokluk kadar ağır bir iz bırakır. Çünkü bir çocuk için görülmek, var olmaktır. Görülmediğinde ise, kendini hissetmemeye başlar. Bu kitap bana şunu öğretti: İyileşmek, geçmişi değiştirmek değil; geçmişte hissettiğin ama yaşayamadığın duygulara bugün alan açabilmek. Belki ilk defa kendine gerçekten şefkat gösterebilmek. Belki ilk defa “ben ne hissediyorum?” diye sormak… Ve sanırım en önemlisi… Artık güçlü görünmek zorunda olmadığımı fark etmek. Çünkü bazen iyileşmek, güçlü olmak değil; sonunda kırılabildiğin yerde başlıyor.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.