Kitapta beni en çok etkileyen şey, -kısa bir anlatı olmasına rağmen- arka planda hissedilen bireysel hak baskısının şiddetiydi. Çin Devrimi ile ilgili okuduğum doğrudan ya da dolaylı her metinde karşıma çıkan bireyselliğe yönelik bu katı tahammülsüzlüğe hala çok şaşırıyorum.
Bayan Ming ve On Çocuğu’nda tek çocuk politikası vurgusu, bireyin yaşamına doğrudan müdahale eden sistem baskısını somutlaştırırken; Bayan Ming’in bu duruma karşı takındığı daha mesafeli ve “uyumlu” siyasal tutum, bu baskının nasıl normalleştirilebildiğini de gösteriyor. Bu ikisi birlikte okunduğunda, sistemin sadece dışsal bir zorlayıcı değil, aynı zamanda içselleştirilen bir düzen olduğu fikri öne çıkarıyor.
Bayan Ming’in hayata tutunma biçimi ise derin şeyler söylüyor aslında; İnsan bazen gerçeklikle baş edemediğinde, bununla baş etmenin yolunu kendine psikolojik bir sığınak yaratmakta buluyor. Var olmayan o on çocuk, bana bir yalandan çok zihinsel özgürlüğün dışarı sızma biçimi gibi geldi. Özgürlük önce zihinde başlamıyor mu zaten ?
Ana karakterin “ideal aile”yi yüceltmesi ise beni ayrıca düşündürdü. Bu durumu, sistemin dayattığı sınırlamalara karşı pasif ama aynı zamanda yeni bir norm üreten bir yaklaşım olarak okudum. Bu da kendi içinde başka bir kalıp yaratmıyor mu? Yazarın bunu romantize ettiğini düşünmek istemem ancak eğer bu metin bir sistem eleştirisi taşıyorsa, yer yer pasif kaldığını düşünüyorum.
Bu noktada şu soru kaçınılmaz: Metnin doğrudan politik bir başkaldırı sunmaması bir eksiklik mi, yoksa bilinçli bir tercih mi? Velhasıl ben ikinci seçeneğe yakın olmayı yeğlerim.Çünkü anlatıcının derdi sistemle açık bir çatışmaya girmekten çok, insanın o sistem içinde nasıl hayatta kaldığını göstermek gibi görünüyor. Bu yüzden Bayan Ming’in kurduğu o kalabalık ve renkli aile, bir yalandan çok, hayatta kalmaya yönelik bir iç özgürlük alanı gibi
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.