Yaşar Kemal’in Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana adlı romanı, yalnızca bir tarihsel dönemin anlatısı değil; Anadolu’nun derinlere gömülmüş acılarla yoğrulmuş hafızasının ve insanın vicdanıyla yüzleşmesinin destansı bir ağıdıdır. 1915’ten başlayarak mübadeleye uzanan bu döneminde, yerinden edilen hayatların, parçalanan kimliklerin ve geri dönülmez kayıpların izinden ilerliyor.
Bir mübadeleyi anlatarak başlayan hikayede Vasilisi’nin sürgünle örselenmiş kaderi, Poyraz Musa’nın Karınca Adası’na sığınarak kendine bir varoluş alanı açma çabası bir coğrafyanın ortak yarasını dile getiriyor.
Abbas’ın anlatılarında yankılanan Sarıkamış felaketi ise, donmuş bedenlerin sessizliğiyle insanlık tarihine kazınmış unutulmaz bir acımızı karşımıza çıkarıyor. Yezidi olaylarına değinerek Fırat ve Dicle’nin insan ölüleriyle dolup taşmasına vurgu yapması Anadolu’nun birçok acıyla yoğurulup harmanlandığının kanıtı niteliğinde.
Yaşar Kemal, savaşın yalnızca insanı değil, doğayı, hayvanları ve umudu da kirleten bir yıkım olduğunu, “Savaş, seni icat eden görmesin cennet” sözüyle dile getirirken, aslında insanlığın kendi yarattığı karanlığa tuttuğu aynayı da okura uzatıyor.
Mübadele sonrası boşalan köyler, el değiştiren evler ve sahipsiz kalan hayatlar üzerinden kurduğu karakterler, birer tarihi tanık gibidir metinde. Bu roman, yalnızca kayıpları anlatmıyor; aynı zamanda insan olmanın ağırlığını, hatırlamanın kaçınılmaz sorumluluğunu da yüklüyor omuzlarımıza.
Sonunda okur olarak, büyülü ve sarsıcı bir anlatının içinden geçerek, kendimizi yalnızca bir hikâyenin değil, insanlığın ortak acısının içinde buluyoruz.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.