Bazı gençlik kitapları sadece okul, arkadaşlık ya da aşk anlatır.
Mandalina Yeşili ise büyürken insanın içinde oluşan o karışık duyguları anlatıyordu bence. Sessiz kırgınlıkları, değişen arkadaşlıkları, yanlış anlaşılmaları ve insanın bazen kendini bile anlamakta zorlanmasını…
Kitabın dili çok sade ve akıcıydı. Sayfalar hızlı ilerliyor ama buna rağmen duyguları güzel geçiriyor. Özellikle karakterlerin ilişkileri bana çok gerçek hissettirdi. Kimse kusursuz değil; herkesin içinde biraz kırgınlık, biraz yalnızlık, biraz da büyüme sancısı var.
Şu cümle kitabın hissini çok iyi veriyordu bence:
“Tüm insanlar değişir, üstelik biz durmadan büyümeye devam ediyoruz.”
Gerçekten de kitap boyunca bunu hissediyorsunuz. İnsanlar değişiyor, ilişkiler değişiyor, bazen aynı kalsın istediğiniz şeyler bile değişmek zorunda kalıyor.
Bir diğer sevdiğim şey ise karakterlerin duygularının abartılmadan verilmesiydi. Özellikle şu cümle çok vurucuydu:
“İçten içe birinin olsun peşinden gelip onu teselli etmesini umdu ama sonuna kadar yalnızdı.”
Bence gençlik döneminin en gerçek hislerinden biri bu zaten. Kalabalığın içinde bile yalnız hissetmek.
Kitap sadece arkadaşlık ya da gençlik hikâyesi anlatmıyor; insanların birbirini ne kadar kolay kırabildiğini de gösteriyor. Ama bunu ağır dramlarla değil, günlük hayatın içinden anlarla yapıyor. O yüzden okuması hem rahat hem de samimi hissettiriyor.
En sevdiğim detaylardan biri de şu benzetmeydi:
“Dışarıdan bakınca huzurluydular. Tıpkı suyun altında iki ayağıyla durmadan çırpınan kuğunun göldeki zarif görüntüsü misali…”
Çünkü kitapta herkes dışarıdan normal görünse de içinde başka şeyler taşıyor.
Kısacası yormayan ama duygusunu hissettiren, sakin ilerleyen güzel bir gençlik kitabıydı. Çok bağ kuramasam da birkaç alıntı aldığım, akıcı dili sayesinde rahat ilerleyen bir okuma oldu.
Mandalina Yeşili ise büyürken insanın içinde oluşan o karışık duyguları anlatıyordu bence. Sessiz kırgınlıkları, değişen arkadaşlıkları, yanlış anlaşılmaları ve insanın bazen kendini bile anlamakta zorlanmasını…
Kitabın dili çok sade ve akıcıydı. Sayfalar hızlı ilerliyor ama buna rağmen duyguları güzel geçiriyor. Özellikle karakterlerin ilişkileri bana çok gerçek hissettirdi. Kimse kusursuz değil; herkesin içinde biraz kırgınlık, biraz yalnızlık, biraz da büyüme sancısı var.
Şu cümle kitabın hissini çok iyi veriyordu bence:
“Tüm insanlar değişir, üstelik biz durmadan büyümeye devam ediyoruz.”
Gerçekten de kitap boyunca bunu hissediyorsunuz. İnsanlar değişiyor, ilişkiler değişiyor, bazen aynı kalsın istediğiniz şeyler bile değişmek zorunda kalıyor.
Bir diğer sevdiğim şey ise karakterlerin duygularının abartılmadan verilmesiydi. Özellikle şu cümle çok vurucuydu:
“İçten içe birinin olsun peşinden gelip onu teselli etmesini umdu ama sonuna kadar yalnızdı.”
Bence gençlik döneminin en gerçek hislerinden biri bu zaten. Kalabalığın içinde bile yalnız hissetmek.
Kitap sadece arkadaşlık ya da gençlik hikâyesi anlatmıyor; insanların birbirini ne kadar kolay kırabildiğini de gösteriyor. Ama bunu ağır dramlarla değil, günlük hayatın içinden anlarla yapıyor. O yüzden okuması hem rahat hem de samimi hissettiriyor.
En sevdiğim detaylardan biri de şu benzetmeydi:
“Dışarıdan bakınca huzurluydular. Tıpkı suyun altında iki ayağıyla durmadan çırpınan kuğunun göldeki zarif görüntüsü misali…”
Çünkü kitapta herkes dışarıdan normal görünse de içinde başka şeyler taşıyor.
Kısacası yormayan ama duygusunu hissettiren, sakin ilerleyen güzel bir gençlik kitabıydı. Çok bağ kuramasam da birkaç alıntı aldığım, akıcı dili sayesinde rahat ilerleyen bir okuma oldu.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.