Beşibiryerde, akıcılığı sayesinde kısa sürede bitirdiğim ama etkisi uzun süre benimle kalan bir kitap oldu. İsmiyle dikkatimi çekmişti ve merak ederek başladığım bu hikaye sayfalar ilerledikçe beni daha da içine çekti.
Kitapta beş farklı kadının hayatına tanıklık ediyoruz. Başlangıçta her birinin ayrı ayrı hikayelerini okuyacağımı düşünsem de bir noktada yollarının kesiştiğini görmek eseri daha anlamlı kıldı. Bu beş kadının ortak noktası ise Down sendromlu çocuklarıydı. Bu vesileyle tanışmaları zamanla güçlü bir dostluğa dönüştü.
Dudu, Ayhan, Sema, Christa ve Nuray… Her biri kendi içinde ayrı bir mücadele veriyor. Kimi çocuğu kabul etmeyip terk ediyor, kimi çocuğu görmezden geliyor. Bir annenin evladı için verdiği mücadeleyi okurken zaman zaman durup düşündüm bir baba, çocuğunu bu yüzden terk ederse, o çocuk dış dünyanın zorluklarından nasıl korunur?
Bu beş annenin çocukları için verdiği çaba ve onların geleceği adına küçük bir köy enstitüsü kurma hayalleri oldukça etkileyiciydi. Yaralı ama bir o kadar güçlü bu kadınlar, sabırla ve umutla hem kendilerini hem de birbirlerini iyileştiriyor.
Sevgi her şeyi çözerdi, iyileştirirdi. Bu çocukların da en çok ihtiyacı olan şey sevgi ve ilgiydi. Kitap, bende derin bir farkındalık oluşturan ve iz bırakan duygular bıraktı. Gerçek hayattan ilham alan bu hikaye, özel bireylerin ve özellikle annelerin görünmeyen mücadelesini hissettiren, okunmaya değer bir eserdi.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.