Merak ile Yorgunluk Arasında Kalan Bir Devam Kitabı1000Kitap
Stieg Larsson’un Ejderha Dövmeli Kız ile açtığı Millennium serisi, ilk kitabıyla bende oldukça güçlü bir etki bırakmıştı. Kitabı fiziksel olarak okumamış, dinleyerek tüketmiştim; buna rağmen kurgunun sertliği, karakterlerin derinliği ve olay örgüsünün merak duygusunu diri tutan yapısı beni serinin devamına taşımaya yetmişti. Bu nedenle serinin ikinci kitabı olan Ateşle Oynayan Kız’a başlarken beklentim doğal olarak yüksekti. Ne var ki bu ikinci kitap, ilk kitabın bıraktığı o yoğun etkiyi aynı kuvvette sürdüremedi.
Öncelikle şunu söylemem gerekir: Bu seri bana göre dinlemeye çok uygun bir seri değil. İlk kitapta da yer yer bunu hissetmiştim; fakat orada hikâyenin gücü, anlatımın ağırlığını taşıyordu. Ateşle Oynayan Kız’da ise aynı şeyi söylemek güç. Roman, özellikle bazı bölümlerde gereğinden fazla genişliyor; anlatı ilerlemek yerine sanki kendi etrafında dönmeye başlıyor. Bir noktadan sonra okur ya da benim deneyimimde dinleyici, olayın nereye varacağını merak etmekten çok, “artık biraz ilerlese” hissine kapılıyor. Bu da kitabın ritmini zayıflatıyor.
Kitabın en temel açmazı, merak duygusunu canlı tutmasına rağmen bunu her zaman güçlü bir sürükleyiciliğe dönüştürememesi. Bazı bölümlerde anlatılanların romanın bütününe ne kadar hizmet ettiğini sorgularken buldum kendimi. Karakterler, olaylar ve ayrıntılar çoğaldıkça hikâyenin merkezi de zaman zaman bulanıklaşıyor. Özellikle dinleme deneyiminde bu dağınıklık daha belirgin hale geliyor; çünkü metin, okurun geri dönüp bağlantıları kontrol edebileceği türden sakin ve temiz bir akış sunmuyor.
Buna rağmen kitabı bütünüyle başarısız ya da etkisiz bulduğumu da söyleyemem. Larsson’un kurduğu dünyanın sert, karanlık ve rahatsız edici atmosferi hâlâ kendisini hissettiriyor. Özellikle Lisbeth Salander karakterinin taşıdığı gerilim, romanın en güçlü damarlarından biri olmaya devam ediyor. Ancak bu güçlü karakter varlığına rağmen anlatının zaman zaman fazlaca yayılması, kitabın duygusal ve dramatik etkisini törpülüyor.
Finale geldiğimde ise bende tatmin duygusundan çok yarım kalmışlık hissi oluştu. Kitap bitiyor, fakat sanki güçlü bir sonuca bağlanmaktan ziyade üçüncü kitaba alan açmak için duruyor. Bu yönüyle kapanışı beni tam anlamıyla ikna etmedi. Yine de tuhaf bir şekilde seriden kopmak da mümkün değil. Çünkü bütün bu uzamışlığa, yer yer yoruculuğa ve dağınıklığa rağmen hikâyenin içinde insanı tutan bir damar var. Sıkılsanız da devamında ne olacağını merak ediyorsunuz.
Bu nedenle Ateşle Oynayan Kız benim için net bir beğeni ya da net bir hayal kırıklığı değil; daha çok arada kalmış bir deneyim oldu. Üçüncü kitabı dinleyerek mi sürdüreceğim, yoksa bu kez fiziksel olarak okumaya bir şans mı vereceğim, bundan bile emin değilim. Belki de serinin asıl gücünü yakalayabilmek için metni dinlemekten ziyade sayfa üzerinde takip etmek gerekiyordur.
Sonuç olarak Ateşle Oynayan Kız, ilk kitabın gölgesinde kalan; yer yer yorucu, zaman zaman dağınık, fakat yine de merak duygusunu tamamen kaybettirmeyen bir devam kitabı. Bitirdiğinizde “çok sevdim” diyemiyorsunuz; ama üçüncü kitaba kapıyı da bütünüyle kapatamıyorsunuz. Bence kitabın en ilginç tarafı da tam olarak burada yatıyor: Okuru memnun etmekten çok, onu kararsız bırakıyor.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.