Vazgeçişin AnatomisiEdebiyat
Gianfranco Calligarich’in Kentte Son Yaz’ı, aslında bir şehirden ziyade bir vazgeçişin anatomisini çıkarıyor. Hikaye boyunca hissettiğimiz o ağır atmosfer, coğrafi bir konumdan çok Leo Gazzarra’nın zihninin içinde olup bitenlerle ilgili. Leo, hayata eklemlenmeyi reddeden, dünyanın ona sunduğu rolleri üzerine emanet bir ceket gibi giyen bir karakter. Onun Roma’da olması bir tesadüf gibi; sanki başka bir yerde olsa da yine o bitmek bilmeyen ikindi vakti sıkıntısını ve aidiyetsizliği beraberinde taşıyacakmış gibi duruyor.
Romanın en can alıcı noktası, insan ilişkilerindeki o telafi edilemez boşluğu göstermesi. "İlk yüz kilometre boyunca ikimiz de konuşmadık. İşte iki kişinin, bir kişiden daha fazla sessizlik yarattığını o sefer anladım," cümlesi, kitabın duygusal omurgasını oluşturuyor. Calligarich burada yalnızlığın sadece tek başınalık olmadığını, bazen bir başkasının varlığının o sessizliği daha da büyütüp somut bir duvara dönüştürebileceğini hatırlatıyor. İki insanın yan yana gelmesi her zaman bir birleşme doğurmuyor; aksine bazen birbirlerinin eksikliklerini aynalayıp ortaya çıkan sessizliği daha da ağırlaştırıyorlar. Arianna ve Leo arasındaki ilişki de tam olarak bu sessizliğin üzerinde yükseliyor; birbirlerini kurtarmaya çalışırken aslında sadece kendi batışlarını izliyorlar.
Eserin başarısı, dramatik bir patlama yaratmamasında saklı. Her şey çok sakin, çok gündelik ve bir o kadar da geri dönülemez bir şekilde akıyor. Yazar, okuru büyük trajedilerle değil, küçük hayal kırıklıklarıyla ve "olmasa da olur" diyerek geçiştirilen anlarla köşeye sıkıştırıyor. Kitabı bitirdiğinde insanın üzerinde kalan his, bitmiş bir yazın ardından gelen o amaçsız akşam serinliğine benziyor. Calligarich, hayata tutunmak için geçerli bir sebep bulamayanların, kalabalıklar içinde kendi yarattıkları o büyük sessizliğe gömülüşünü son derece çıplak ve süssüz bir dille anlatmayı başarıyor.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.